ปีที่เซียวอี้ไปค่ายทหาร เขาอายุสิบหกปี
วันที่เขาออกเดินทาง เมืองหลวงเพิ่งเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง
ท้องฟ้าสูงโปร่ง เมฆบางเบา ดวงตะวันลอยอยู่กลางฟ้า ส่องสว่างเจิดจ้า ทว่าหาได้มีไอร้อนไม่
ทับทิมในลานเรือนสุกงอม ผลปริแตก เผยให้เห็นเมล็ดสีแดงใส ห้อยระย้าเป็นพวงอยู่ตามกิ่ง
เซียวอี้ยืนอยู่กลางลาน สวมชุดขี่ม้าสีดำสนิท แขนเสื้อรัดกระชับ เอวคาดสายรัด รองเท้าบูตหนังสีดำ ที่เอวเหน็บดาบสั้นเล่มหนึ่ง ซึ่งเซียวเหยี่ยนมอบให้
เขาสูงกว่าเซียวเหยี่ยนเสียอีก ไหล่กว้างแข็งแรง สันกรามคมชัด ดวงตาคิ้วคล้ายเจียงโหยวหนิง ทว่านิสัยใจร้อนว่องไวเช่นนั้นยังเหมือนตอนเด็กไม่มีผิด
เขาโขกศีรษะคำนับเจียงโหยวหนิง ครั้นลุกขึ้นก็พลิกกายขึ้นหลังม้า แล้วจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
เสียงกีบม้าดังก้องอยู่ในตรอกครู่หนึ่ง ก่อนค่อยๆ ห่างออกไป
เจียงโหยวหนิงยืนอยู่ตรงประตู มองแผ่นหลังของเขาจนลับหายไปตรงหัวมุมถนน จากนั้นก็ยืนนิ่งอยู่นาน
เมฆบนขอบฟ้าถูกสายลมพัดมุ่งลงใต้ เรียงซ้อนเป็นชั้นๆ ราวกับกองทัพกำลังเคลื่อนพล
เซียวอี้ไปยังภาคตะวันตกเฉียงเหนือ
ลมทรายในภาคตะวันตกเฉียงเหนือรุนแรง พัดจนใบหน้าปวดแสบ
เขาฝึกฝนในค่ายทหาร เริ่มจากการเป็นพลทหารชั้นผู้น้อยที่สุด ทุกวันต้องฝึก ซุ่มลาดตระเวนชายแดน และฝึกวิชาดาบ
ฤดูหนาวปีแรก เขาติดตามกองกำลังออกนอกด่าน ไล่ล่ากลุ่มโจรเร่ร่อนกลางทะเลทรายโกบี เป็นเวลาเจ็ดวันเจ็ดคืน
เมื่อกลับมา เขาเขียนจดหมายมาฉบับหนึ่ง มีเพียงไม่กี่ประโยค: ท่านแม่ ดวงดาวบนทะเลทรายโกบีสว่างกว่าที่เมืองหลวง
เจียงโหยวหนิงอ่านจดหมาย พับกระดาษเก็บใส่กล่อง
นางมิได้เอ่ยสิ่งใด ทว่าเซียวเหยี่ยนเห็นนางยืนอยู่หน้าต่าง ทอดสายตามองไปทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือครู่หนึ่ง
เซียวซวี่แตกต่างจากผู้อื่นมาตั้งแต่เล็ก ไม่ชอบวิ่งเล่นหรือส่งเสียงเอะอะ กลับชอบนั่งยองๆ อยู่ในลานกรมโยธาเพื่อดูแบบแปลน
ใต้เท้าหานเจ้ากรมโยธาเป็นสหายเก่าของเซียวเหยี่ยน ครั้งหนึ่งเขานำแบบแปลนมาหารือกิจการที่จวนอ๋อง ตอนนั้นเซียวซวี่เพิ่งอายุหกหรือเจ็ดขวบ เขาฟุบอยู่ข้างโต๊ะดูแบบแปลนตลอดบ่าย
ต่อมาเมื่อใดที่ใต้เท้าหานมา เขาก็จะตามติดอยู่ด้านหลัง ถามโน่นถามนี่ไม่หยุด