เหลือเวลาอีกครึ่งปีกว่าจะถึงวันวิวาห์ เซียวเหยี่ยนก็ย้ายไปอยู่ที่เรือนนอกเมืองแล้ว
จวนอ๋องของเขาเองกำลังวุ่นวายจนแทบพลิกฟ้าพลิกดิน ทั้งจัดซื้อ ซ่อมแซม เพิ่มเติมเครื่องเรือน และปรับปรุงเรือน ลุงพ่อบ้านถือบัญชีรายการที่เขาเขียนไว้ วิ่งวุ่นตั้งแต่เช้าจรดค่ำ แทบจะวิ่งจนขาหัก
ในบัญชีมีรายละเอียดทุกเรื่อง ตั้งแต่คานเสาเรือนหลักควรใช้ไม้ชนิดใด เตาในครัวควรก่อสูงเท่าไร ในลานควรปลูกต้นไม้อะไร ไปจนถึงในคลังควรเตรียมถ่านไว้เท่าไร
ลุงพ่อบ้านติดตามเขามาหลายสิบปี นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเขาจู้จี้ถึงเพียงนี้
แต่หลังจากเซียวเหยี่ยนส่งบัญชีให้แล้ว เจ้าตัวก็หนีไปเสียแล้ว
หนีไปยังเรือนนอกเมืองของเจียงโหยวหนิง และพักอยู่ที่นั่นหลายวันติดกัน
เจียงโหยวหนิงเพิ่งจัดการทุกอย่างเข้าที่ เขาก็มาถึงพอดี
นางมาถึงเรือนนอกเมืองในช่วงเช้า จัดข้าวของเรียบร้อยแล้ว พอตกบ่ายก็นั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้ระเบียง
เสียงกีบม้าดังขึ้นนอกประตูเรือน นางเงยหน้าขึ้น เซียวเหยี่ยนก็เข้ามาในลานแล้ว
เขาสวมเสื้อคลุมยาวสำหรับอยู่บ้าน แขนเสื้อพับขึ้น ดูคล้ายไม่ได้แต่งกายให้เรียบร้อยก่อนออกจากบ้าน เพียงควบม้ามาที่นี่เท่านั้น
เมื่อเข้ามา เขาก็ไม่พูดอะไร รินชาให้ตนเองหนึ่งถ้วย แล้วนั่งลงบนม้านั่งหิน
นั่งอยู่ครู่หนึ่งก็ลุกขึ้น เดินไปวนบนเนินเขารอบหนึ่ง
เดินเสร็จก็กลับมานั่งอีกครั้ง
นั่งอยู่ครู่หนึ่งก็ลุกขึ้นอีก เดินไปหยุดหน้าห้องหนังสือ มองหนังสือบนชั้นของนาง
ดูเสร็จก็กลับมานั่งอีก
เจียงโหยวหนิงพลิกหน้าหนังสือ หางตาเห็นเขาเดินวนไปวนมาอยู่ในลาน
จากม้านั่งหินไปใต้ระเบียง จากใต้ระเบียงไปประตูเรือน จากประตูเรือนไปห้องน้ำชา จากห้องน้ำชาไปยังเนินเขา
เดินวนไปวนมาไม่รู้กี่รอบ ราวกับหมาป่าที่ถูกขังในกรง นั่งไม่ติดที่
นางไม่สนใจเขา อ่านหนังสือต่อไป
แต่เขาก็เดินวนมาอีกรอบ จนมาหยุดตรงหน้านาง
นางเงยหน้ามองเขา
เขาอ้าปากเหมือนจะพูด แต่ก็หยุดไว้กลางคัน ก่อนหมุนตัวเดินจากไป
ครู่หนึ่งเขาก็เดินกลับมา ท่าทางยังเหมือนเดิม
เจียงโหยวหนิงปิดหนังสือ วางไว้บนตัก “ตกลงเจ้าเป็นอะไรไป?”
เซียวเหยี่ยนหยุดยืน
เขามองนางอยู่นาน