เจียงโหยวหนิงกลายเป็นสาวทึนทึกแห่งสกุลเจียง
หากเอ่ยถึงสกุลเจียงในเมืองหลวง ผู้ที่รู้จักต่างต้องพูดขึ้นมาสักประโยคว่า “คุณหนูห้าบ้านเขายังไม่ออกเรือนเลย”
บางคนพูดอย่างสุภาพหน่อยว่า “คุณหนูห้าสกุลเจียงสายตาสูง” ส่วนคนที่พูดไม่เกรงใจก็กล่าวว่า “เป็นสาวทึนทึกแล้ว เกรงว่าคงออกเรือนไม่ได้”
เมื่อถ้อยคำเหล่านี้ลอยไปถึงจวนเจียง ฮูหยินใหญ่ได้ยินแล้วก็ไม่สบายใจ ทว่าก็จนปัญญา
ฮูหยินผู้เฒ่าเองก็เคยได้ยินมาบ้าง นางวางลูกประคำลงแล้วกล่าวว่า “ออกเรือนไม่ได้ก็ไม่ต้องออก ข้าจะเลี้ยงดูเอง”
เจียงโหยวหนิงไม่ใส่ใจเรื่องเหล่านี้
นางพักอยู่ที่คฤหาสน์ชนบท ใช้ชีวิตตามปกติ
ฤดูใบไม้ผลิชมดอกไม้ ฤดูร้อนรับลมเย็น ฤดูใบไม้ร่วงเก็บผลไม้ ฤดูหนาวนั่งล้อมเตาผิงอ่านหนังสือ
ลูกหลานชาวนาเติบโตขึ้นทีละน้อย คนโตพอช่วยงานได้แล้ว ส่วนเด็กเล็กก็มีเพิ่มมาอีกหลายคน
ทุกเช้าในลานเรือนของนางยังมีคนมาเรียนเขียนอักษรอยู่หลายคน แม้จะมีใบหน้าใหม่เพิ่มขึ้น ทว่าโต๊ะหินก็ยังเป็นตัวเดิม กระดาษกับพู่กันก็ยังเป็นชุดเดิม
นางนั่งอยู่ใต้ระเบียง มองเด็ก ๆ ตวัดพู่กันทีละขีด บางคราวก็เอ่ยเตือนว่า “เส้นปัดยาวกว่านี้อีกหน่อย”
วันคืนสงบเงียบ ไม่ครึกครื้น ทว่าก็เต็มเปี่ยม
ปีที่นางอายุยี่สิบสอง ฮูหยินผู้เฒ่าล้มป่วยหนักครั้งหนึ่ง
หญิงชรามีไข้ติดต่อกันสามวัน หมอหลวงมาตรวจอยู่หลายครา ต่างบอกว่า “อายุมากแล้ว ต้องบำรุงรักษาอย่างระมัดระวัง”
เจียงโหยวหนิงรีบกลับจากคฤหาสน์ชนบท เฝ้าไข้ติดต่อกันสามวันสามคืน
เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าฟื้นขึ้นมา ก็เห็นนางนั่งอยู่ข้างเตียง กุมมือนางไว้ ดวงตาแดงก่ำเพราะอดหลับอดนอน
ฮูหยินผู้เฒ่าถามว่า “เจ้ากลับมาได้อย่างไร”
เจียงโหยวหนิงตอบว่า “ท่านย่าป่วย ข้าย่อมต้องกลับมา”
ฮูหยินผู้เฒ่าแค่นเสียง “ข้านึกว่าเจ้าไปอยู่คฤหาสน์ชนบทจนเคยตัว ไม่ยอมรับท่านย่าแล้วเสียอีก”
เจียงโหยวหนิงตอบว่า “เป็นไปไม่ได้ คฤหาสน์ชนบทเป็นของข้า อยู่ที่นั่นข้ารู้สึกมั่นคงดี”
หลังจากฮูหยินผู้เฒ่าหายดี เจียงโหยวหนิงก็พักอยู่ในจวนต่ออีกหลายวัน
ทุกวันนางไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าอยู่ข้างกาย พูดคุยเป็นเพื่อน บางครั้งก็ยังเหมือนแต่ก่อน เอนพิงเข่าของฮูหยินผู้เฒ่า ฟังนางพร่ำบ่นไม่รู้จบ