ปีใหม่ผ่านพ้นไป เจียงจิ่งสิงก็ต้องเตรียมตัวเข้าสอบฮุ่ยซื่อแล้ว
ฮุ่ยซื่อจัดขึ้นในเดือนสาม เป็นช่วงที่ลมหนาวต้นฤดูใบไม้ผลิยังคงกัดผิว
นี่คือด่านสำคัญที่สุดบนเส้นทางการสอบขุนนาง เมื่อผ่านแล้วจะได้เป็นก้งซื่อ จากนั้นเข้าร่วมการสอบหน้าพระที่นั่งจึงจะได้เป็นจิ้นซื่อ
ตลอดปีกว่าหลังจากเจียงจิ่งสิงสอบได้จวี่เหริน เขาไม่เคยหย่อนความเพียรเลยสักวัน ทุกวันตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง และพักผ่อนยามดึก
บัดนี้กำหนดสอบใกล้เข้ามา เขายิ่งไม่กล้าประมาท
ท้องของโจวจิ้งเสียนก็ใหญ่ขึ้นทุกวัน
ยามนี้นางตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือนกว่าแล้ว ท้องกลมโต เวลาเดินมือหนึ่งต้องประคองเอว อีกมือจับกำแพง ก้าวย่างเชื่องช้าอย่างยิ่ง
เดิมทีนางก็ผอมอยู่แล้ว พอท้องใหญ่ขึ้น ร่างทั้งร่างจึงดูเหมือนจะถ่วงไปข้างหน้า ชวนให้ผู้พบเห็นอดสงสารไม่ได้
เจียงจิ่งสิงจึงปรับเวลาพักผ่อนเสียใหม่
ทุกวันยามเหม่า ฟ้ายังสลัว เขาจะลุกขึ้นก่อน แต่งกายเรียบร้อยแล้วให้คนไปนำอาหารเช้าของโจวจิ้งเสียนมาจากห้องครัว
อาหารเช้าปรุงตามตำรับของท่านหมอ มีโจ๊กข้าวฟ่างใส่พุทราแดง ไข่ตุ๋น และเต้าหู้คลุกเครื่องจานเล็ก ล้วนเป็นอาหารบำรุงร่างกายที่อ่อนโยน
เขายกไปถึงข้างเตียง ปลุกโจวจิ้งเสียน แล้วนั่งมองนางกินจนหมด
ตอนแรกโจวจิ้งเสียนไม่ยอม บอกว่า “ท่านต้องอ่านตำราเป็นสำคัญ เรื่องพวกนี้ให้สาวใช้ทำก็พอ”
เจียงจิ่งสิงส่งช้อนให้นางพลางกล่าวว่า “สาวใช้ก็คือสาวใช้ ข้าก็คือข้า เจ้าตั้งครรภ์ลำบากเพียงนี้ ข้าจะนั่งกินข้าวเป็นเพื่อนสักมื้อไม่ได้เชียวหรือ”
โจวจิ้งเสียนจึงไม่กล่าวอะไรอีก ก้มหน้าดื่มโจ๊ก ใบหูแดงระเรื่อเล็กน้อย
หลังอาหารเช้า เจียงจิ่งสิงจะประคองนางเดินรอบลานบ้านหนึ่งรอบ
ท่านหมอบอกว่าช่วงท้ายของการตั้งครรภ์ควรเดินให้มาก จะได้คลอดง่าย
ลานเรือนของสกุลเจียงไม่ใหญ่ จากเรือนตะวันออกที่พวกเขาพักไปถึงใต้ต้นกุ้ยฮวา แล้วเดินกลับมา ใช้เวลาราวหนึ่งถ้วยชา
โจวจิ้งเสียนเดินช้า เจียงจิ่งสิงก็เดินช้าตาม ทั้งสองค่อย ๆ ขยับไปทีละก้าว บางครั้งพูดคุยกันสองสามคำ บางครั้งก็ไม่พูดอะไร เพียงฟังเสียงนกร้องยามเช้า