ข่าวนี้เป็นสาวใช้ตัวน้อยนามชุนเถาที่อยู่ข้างกายพี่สาวรองนำกลับมารายงาน
วันนั้นเจียงโหยวหนิงกำลังหยอกแมวอยู่ในลาน จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากประตูวงเดือน
นางอุ้มแมวชะโงกหน้าออกไป เห็นชุนเถายกชายกระโปรงวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดี ปากก็ร้องเรียกไม่หยุดว่า “คุณหนูห้า คุณหนูห้า”
“เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
เจียงโหยวหนิงวางแมวลง แล้วปัดขนแมวบนมือ
ชุนเถาหอบหายใจพลางกล่าวว่า “คุณหนูรองมีข่าวดีแล้วเจ้าค่ะ!
“อีกเรื่องหนึ่ง—นายท่านเขยสกุลโจวได้รับแต่งตั้งเป็นขุนนางแล้ว แม้จะเป็นขุนนางขั้นแปดชั้นรองตัวเล็ก ๆ แต่ถึงอย่างไรก็เป็นขุนนางในราชสำนักอย่างถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ!”
เจียงโหยวหนิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา
นางหันหลังวิ่งไปยังเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าทันที เร็วรี่ไม่ต่างจากคราวที่พี่ชายใหญ่สอบได้จวี่เหริน
ฮูหยินผู้เฒ่ากำลังเอนกายงีบบนตั่ง ถูกนางปลุกจนตื่น กำลังจะเอ่ยตำหนิสักสองคำ ก็ได้ยินเสียงหลานสาวร้องเรียกกังวานใสว่า “ท่านย่า! พี่สาวรองมีข่าวดีแล้ว! พี่เขยรองได้เป็นขุนนางแล้วเจ้าค่ะ!”
ฮูหยินผู้เฒ่าลุกนั่ง พลางขยี้หู “เจ้าว่าอย่างไรนะ?”
“พี่สาวรองมีข่าวดีแล้ว! พี่เขยรองได้เป็นขุนนางแล้วเจ้าค่ะ!”
ฮูหยินผู้เฒ่าตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะยิ้มจนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่น
นางพึมพำบทสวดพระพุทธคุณหลายครั้งติดกัน แล้วหันไปสั่งแม่นมให้ไปบอกข่าวนี้แก่ฮูหยินใหญ่ อนุเฉิน ตลอดจนทุกแห่งในจวน
เจียงโหยวหนิงวิ่งไปบอกเจียงจิ่งสิงกับโจวจิ้งเสียนอีกครั้ง
ช่วงนี้อาการแพ้ท้องของโจวจิ้งเสียนดีขึ้นมาก นางกำลังนั่งดื่มยาบำรุงครรภ์อยู่ใต้ระเบียง พอได้ฟังข่าวก็ยิ้มออกมาเช่นกัน “น้องหญิงรองช่างมีวาสนาดีนัก”
เจียงจิ่งสิงกล่าวอยู่ข้าง ๆ ว่า “โจวหย่วนเป็นคนหนักแน่น วันเช่นนี้ย่อมมาถึงไม่ช้าก็เร็ว”
ยามข่าวแพร่ไปถึงเรือนของอนุเฉิน นางกำลังเย็บเสื้อผ้าเด็กอยู่
นางตัดเย็บเสื้อตัวน้อยให้เจียงโหยวอี๋ไว้หลายชุด แต่ยังทำไม่เสร็จ ครั้นได้ยินว่าบุตรสาวมีข่าวดี เข็มด้ายในมือก็ร่วงลงพื้น น้ำตาพลันไหลตามมา
นางเช็ดหางตา ริมฝีปากสั่นระริก เอ่ยได้เพียง “ขอพระโพธิสัตว์คุ้มครอง” จากนั้นก็พูดสิ่งอื่นไม่ออกอีก