วันประกาศผลฮุ่ยซื่อ สกุลเจียงส่งคนสามกลุ่มไปเฝ้าหน้าสนามสอบหลวง
กลุ่มแรกออกไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง จับจองทำเลดีเอาไว้
กลุ่มที่สองไปยามเฉิน พกทั้งอาหารแห้งและน้ำดื่มไปด้วย
ส่วนกลุ่มที่สามเป็นเจียงโหยวหนิงที่ยืนกรานให้เพิ่ม นางบอกว่า “หากสองกลุ่มแรกมองข้ามไปเล่า” ฮูหยินใหญ่ขัดนางไม่ไหว จึงได้แต่ส่งคนไปอีกสองคน
เจียงจิ่งสิงกลับเป็นคนที่สงบนิ่งที่สุด
หลายวันมานี้เขาอยู่บ้านเป็นเพื่อนโจวจิ้งเสียนกับเฉิงอัน ทั้งเปลี่ยนผ้าอ้อม ป้อนนม กล่อมนอน ทุกอย่างล้วนลงมือทำเอง
ฮูหยินผู้เฒ่าหัวเราะเยาะว่าเขากลายเป็น “พ่อเลี้ยงนม” แล้ว เขาก็ไม่ขุ่นเคือง เพียงกล่าวว่า “ลูกข้า หากข้าไม่อุ้ม แล้วใครจะอุ้ม”
วันประกาศผล เขาเปลี่ยนผ้าอ้อมให้เฉิงอันตามปกติ ประคองโจวจิ้งเสียนเดินไปมาในห้องสองรอบตามปกติ จากนั้นก็เข้าไปอ่านหนังสือในห้องตำรา
เจียงโหยวหนิงแนบตัวมองเขาผ่านช่องประตู เห็นเขาพลิกหน้าหนังสืออย่างใจลอย หน้าหนึ่งใช้เวลานานก็ยังพลิกไม่ผ่าน
นางหดศีรษะกลับ แล้ววิ่งไปรออยู่หน้าประตูใหญ่
พ้นยามซื่อมาไม่นาน บนถนนพลันคึกคักขึ้น
เสียงฆ้องของผู้ประกาศข่าวดังมาจากปากตรอก ไล่ใกล้เข้ามาทีละน้อย และดังขึ้นเรื่อย ๆ
หัวใจของเจียงโหยวหนิงแทบขึ้นมาจุกถึงลำคอ มือที่กำกรอบประตูชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ผู้ประกาศข่าวมาถึงหน้าประตูแล้วตะโกนสุดเสียง “ข่าวดี! คุณชายใหญ่เจียงจิ่งสิงแห่งจวนเจียงสอบฮุ่ยซื่อได้อันดับที่สิบสอง!”
เจียงโหยวหนิงชะงักไปชั่วขณะ ก่อนหมุนตัววิ่งออกไป
นางวิ่งผ่านลานหน้า ผ่านโถงทะลุ แล้วผ่านซุ้มประตูวงเดือนของเรือนตะวันออกไป พลางร้องตะโกนตลอดทาง “พี่ใหญ่! สอบได้แล้ว! พี่ใหญ่สอบได้แล้ว!”
เจียงจิ่งสิงเดินออกจากห้องตำรา มายืนอยู่ใต้ระเบียง มองนางวิ่งเข้ามา
สีหน้าของเขาสงบนิ่ง ทว่าเมื่อเจียงโหยวหนิงวิ่งมาถึงตรงหน้า นางกลับเห็นว่ามือของเขากำลังสั่น
“สอบได้จริงหรือ” เขาถาม
“จริงเจ้าค่ะ! ผู้ประกาศข่าวอยู่หน้าประตู!”
เจียงจิ่งสิงสูดลมหายใจเข้าลึก
เขาหันกลับไปมองทางเรือนตะวันออก โจวจิ้งเสียนกำลังอุ้มเฉิงอันยืนอยู่ตรงประตู ยิ้มให้เขา
เขาเดินเข้าไปหา รับเฉิงอันจากมือนาง แล้วยกขึ้นสูงพลางกล่าวว่า “พ่อสอบได้แล้ว”