ผ่านไปอีกสองเดือน อากาศก็เริ่มร้อนขึ้นทีละน้อย
ต้นกุ้ยฮวาในลานเรือนผลิใบอ่อนสีเขียวสด ลมพัดคราใดก็พลิ้วไหวส่งเสียงซู่ซ่า
เจียงโหยวหนิงเปลี่ยนมาสวมเสื้อบาง ทุกวันยังคงเดินเล่นไปทั่วจวนตามปกติ
เริ่มจากไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าที่เรือน พูดคุยเป็นเพื่อนอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นแวะไปดูที่ห้องมารดาว่ามีสิ่งใดให้ช่วยหรือไม่
แล้วจึงไปเยี่ยมเยียนเรือนของพี่สาวทั้งหลาย ก่อนจะอ้อมไปนั่งสนทนากับโจวจิ้งเสียน พี่สะใภ้ใหญ่เป็นคนสุดท้าย
โจวจิ้งเสียนแต่งเข้าจวนมาเกือบหนึ่งปีแล้ว เข้ากับคนทั้งจวนได้เป็นอย่างดี
นางมีนิสัยอ่อนโยน ไม่วางท่า ทั้งยังมีเมตตาต่อบ่าวไพร่
แม่ครัวในห้องครัวบอกว่านางเลี้ยงง่าย ช่างปักในห้องเย็บปักบอกว่านางรู้เรื่องงานเย็บปัก แม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่าก็ยังเอ่ยชมอยู่หลายครั้งว่าเลือกหลานสะใภ้ใหญ่ได้ดี
ทว่าในระยะนี้เจียงโหยวหนิงกลับรู้สึกว่าพี่สะใภ้ใหญ่มีบางอย่างผิดปกติ
ครั้งแรกคือเมื่อครึ่งเดือนก่อน
นางไปหาโจวจิ้งเสียนเพื่อพูดคุย เห็นอีกฝ่ายพิงอยู่บนตั่ง ใบหน้าซีดเซียว ใต้ตาคล้ำเขียว
เจียงโหยวหนิงถามว่านอนไม่หลับหรือ โจวจิ้งเสียนยิ้มแล้วกล่าวว่า “ช่วงนี้อากาศร้อน กลางคืนจึงหลับไม่สนิท”
เจียงโหยวหนิงไม่ได้คิดมาก
ครั้งที่สองคือหลายวันให้หลัง
ห้องครัวทำรากบัวหอมหมื่นลี้ซึ่งเป็นของโปรดของโจวจิ้งเสียนมาให้ นางเพิ่งหยิบตะเกียบขึ้นมา ก็ขมวดคิ้วแล้ววางลง
สาวใช้ถามว่าเป็นอะไร นางโบกมือพลางบอกว่า “ไม่เป็นไร แค่ไม่ค่อยอยากอาหาร”
ครั้งที่สามคือเมื่อวานนี้
เจียงโหยวหนิงเดินผ่านเรือนพี่ชายใหญ่ เห็นโจวจิ้งเสียนนั่งอยู่ใต้ระเบียง ในมือถือตำราเล่มหนึ่ง ทว่าครึ่งค่อนวันก็ไม่ได้พลิกสักหน้า
แสงแดดส่องลงบนใบหน้า ใบหน้านั้นซูบผอมลงกว่าแต่ก่อน โหนกแก้มเผยขึ้นมาเล็กน้อย
นางหลับตา หายใจแผ่วเบา คล้ายหลับไปแล้ว แต่ก็คล้ายยังไม่หลับ
เจียงโหยวหนิงยืนมองอยู่ตรงประตูเรือนครู่หนึ่ง มิได้เข้าไปรบกวน