คุณหนูห้าแห่งสกุลเจียงคนนั้น

ตอนที่ 7 พี่สะใภ้ใหญ่มีเจ้าตัวน้อยแล้ว

8 นาที· 1.8K คำ

ผ่านไปอีกสองเดือน อากาศก็เริ่มร้อนขึ้นทีละน้อย

ต้นกุ้ยฮวาในลานเรือนผลิใบอ่อนสีเขียวสด ลมพัดคราใดก็พลิ้วไหวส่งเสียงซู่ซ่า

เจียงโหยวหนิงเปลี่ยนมาสวมเสื้อบาง ทุกวันยังคงเดินเล่นไปทั่วจวนตามปกติ

เริ่มจากไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าที่เรือน พูดคุยเป็นเพื่อนอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นแวะไปดูที่ห้องมารดาว่ามีสิ่งใดให้ช่วยหรือไม่

แล้วจึงไปเยี่ยมเยียนเรือนของพี่สาวทั้งหลาย ก่อนจะอ้อมไปนั่งสนทนากับโจวจิ้งเสียน พี่สะใภ้ใหญ่เป็นคนสุดท้าย

โจวจิ้งเสียนแต่งเข้าจวนมาเกือบหนึ่งปีแล้ว เข้ากับคนทั้งจวนได้เป็นอย่างดี

นางมีนิสัยอ่อนโยน ไม่วางท่า ทั้งยังมีเมตตาต่อบ่าวไพร่

แม่ครัวในห้องครัวบอกว่านางเลี้ยงง่าย ช่างปักในห้องเย็บปักบอกว่านางรู้เรื่องงานเย็บปัก แม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่าก็ยังเอ่ยชมอยู่หลายครั้งว่าเลือกหลานสะใภ้ใหญ่ได้ดี

ทว่าในระยะนี้เจียงโหยวหนิงกลับรู้สึกว่าพี่สะใภ้ใหญ่มีบางอย่างผิดปกติ

ครั้งแรกคือเมื่อครึ่งเดือนก่อน

นางไปหาโจวจิ้งเสียนเพื่อพูดคุย เห็นอีกฝ่ายพิงอยู่บนตั่ง ใบหน้าซีดเซียว ใต้ตาคล้ำเขียว

เจียงโหยวหนิงถามว่านอนไม่หลับหรือ โจวจิ้งเสียนยิ้มแล้วกล่าวว่า “ช่วงนี้อากาศร้อน กลางคืนจึงหลับไม่สนิท”

เจียงโหยวหนิงไม่ได้คิดมาก

ครั้งที่สองคือหลายวันให้หลัง

ห้องครัวทำรากบัวหอมหมื่นลี้ซึ่งเป็นของโปรดของโจวจิ้งเสียนมาให้ นางเพิ่งหยิบตะเกียบขึ้นมา ก็ขมวดคิ้วแล้ววางลง

สาวใช้ถามว่าเป็นอะไร นางโบกมือพลางบอกว่า “ไม่เป็นไร แค่ไม่ค่อยอยากอาหาร”

ครั้งที่สามคือเมื่อวานนี้

เจียงโหยวหนิงเดินผ่านเรือนพี่ชายใหญ่ เห็นโจวจิ้งเสียนนั่งอยู่ใต้ระเบียง ในมือถือตำราเล่มหนึ่ง ทว่าครึ่งค่อนวันก็ไม่ได้พลิกสักหน้า

แสงแดดส่องลงบนใบหน้า ใบหน้านั้นซูบผอมลงกว่าแต่ก่อน โหนกแก้มเผยขึ้นมาเล็กน้อย

นางหลับตา หายใจแผ่วเบา คล้ายหลับไปแล้ว แต่ก็คล้ายยังไม่หลับ

เจียงโหยวหนิงยืนมองอยู่ตรงประตูเรือนครู่หนึ่ง มิได้เข้าไปรบกวน

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป