คุณหนูห้าแห่งสกุลเจียงคนนั้น

ตอนที่ 17 อ๋องผู้สำเร็จราชการเป็นอะไรไป

28 นาที· 6.4K คำ

เซียวเหยี่ยนช่วงนี้นอนไม่ค่อยหลับ

ยามค่ำคืนพลิกตัวไปมา ในหัวมีแต่เรื่องไร้สาระ

บางครั้งเป็นเรื่องยุ่งเหยิงในราชสำนัก บางครั้งเป็นข่าวศึกจากชายแดน แต่ส่วนใหญ่กลับเป็นภาพแผ่นหลังของเด็กสาวตัวน้อยที่วิ่งไล่ตามแมว

ยามหลับตา เขาก็เห็นนางยืนเท้าเอวอยู่ใต้ต้นกุ้ยฮวา เงยหน้าตะโกนใส่แมวขาวบนต้นไม้ว่า “ลงมาเดี๋ยวนี้!”

ยามนางวิ่ง ชายกระโปรงก็พลิ้วไหวขึ้นลง คล้ายลูกกวางที่ไม่มีวันเหน็ดเหนื่อย

เขาลืมตาขึ้น จ้องมองเพดานกระโจมแล้วลอบคิดว่า ตนเป็นอะไรไปกันแน่

วันนั้นเขานัดลู่สือเยี่ยนดื่มสุรา

ใต้ซุ้มดอกไม้ในจวนองค์หญิง ทั้งสองนั่งประจันหน้ากัน สุราหนึ่งกา จอกสองใบ

ลู่สือเยี่ยนเอนกายอยู่บนเก้าอี้ สวมรองเท้าอย่างลวก ๆ ท่าทางเกียจคร้าน

เขารินสุราให้เซียวเหยี่ยนพลางพินิจสีหน้าอีกฝ่าย มองอยู่หลายครั้งแล้วจู่ ๆ ก็เอ่ยว่า “พี่เซียว ช่วงนี้นอนไม่ค่อยหลับหรือ?”

เซียวเหยี่ยนยกจอกสุราขึ้น แต่ไม่ตอบ

ลู่สือเยี่ยนไม่ซักไซ้ เพียงพูดต่อไปตามลำพัง “บนใบหน้าเจ้ามีคำว่า ‘กลัดกลุ้ม’ เขียนอยู่สองคำ จะปิดบังข้าได้หรือ เล่ามาสิ”

เซียวเหยี่ยนจิบสุรา เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นกะทันหัน “ลู่สือเยี่ยน ปีนี้เจ้าอายุเท่าไรแล้ว?”

“สามสิบสี่”

“มากกว่าข้าสองปี”

ลู่สือเยี่ยนหัวเราะ “เหตุใด จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตนแก่แล้วหรือ?”

เซียวเหยี่ยนไม่ตอบ

เขาจิบสุราอีกคำ ใช้นิ้วลูบขอบจอกอยู่เนิ่นนาน กว่าจะเอ่ยว่า “คุณหนูห้าแห่งสกุลเจียง เจ้าเคยพบหรือไม่?”

ลู่สือเยี่ยนเลิกคิ้ว “น้องสาวของเจียงจิ่งสิงหรือ?

เคยพบครั้งหนึ่งบนถนน

นางวิ่งไล่ตามแมว เกือบชนเกี้ยวของข้า

มีอะไรหรือ?”

“ปีหน้านางก็ปักปิ่นแล้ว”

มือที่ถือตะเกียบของลู่สือเยี่ยนชะงัก

เขามองเซียวเหยี่ยนอยู่นาน จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา

เสียงหัวเราะดังขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายเขาตบโต๊ะพลางหัวเราะจนแทบตกเก้าอี้

เซียวเหยี่ยนมองเขาอย่างเย็นชา

ลู่สือเยี่ยนหัวเราะจนพอใจแล้วจึงเช็ดหางตา “เซียวเหยี่ยนเอ๋ย เซียวเหยี่ยน เจ้าแย่แล้ว”

เซียวเหยี่ยนไม่โต้แย้ง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป