เซียวเหยี่ยนช่วงนี้นอนไม่ค่อยหลับ
ยามค่ำคืนพลิกตัวไปมา ในหัวมีแต่เรื่องไร้สาระ
บางครั้งเป็นเรื่องยุ่งเหยิงในราชสำนัก บางครั้งเป็นข่าวศึกจากชายแดน แต่ส่วนใหญ่กลับเป็นภาพแผ่นหลังของเด็กสาวตัวน้อยที่วิ่งไล่ตามแมว
ยามหลับตา เขาก็เห็นนางยืนเท้าเอวอยู่ใต้ต้นกุ้ยฮวา เงยหน้าตะโกนใส่แมวขาวบนต้นไม้ว่า “ลงมาเดี๋ยวนี้!”
ยามนางวิ่ง ชายกระโปรงก็พลิ้วไหวขึ้นลง คล้ายลูกกวางที่ไม่มีวันเหน็ดเหนื่อย
เขาลืมตาขึ้น จ้องมองเพดานกระโจมแล้วลอบคิดว่า ตนเป็นอะไรไปกันแน่
วันนั้นเขานัดลู่สือเยี่ยนดื่มสุรา
ใต้ซุ้มดอกไม้ในจวนองค์หญิง ทั้งสองนั่งประจันหน้ากัน สุราหนึ่งกา จอกสองใบ
ลู่สือเยี่ยนเอนกายอยู่บนเก้าอี้ สวมรองเท้าอย่างลวก ๆ ท่าทางเกียจคร้าน
เขารินสุราให้เซียวเหยี่ยนพลางพินิจสีหน้าอีกฝ่าย มองอยู่หลายครั้งแล้วจู่ ๆ ก็เอ่ยว่า “พี่เซียว ช่วงนี้นอนไม่ค่อยหลับหรือ?”
เซียวเหยี่ยนยกจอกสุราขึ้น แต่ไม่ตอบ
ลู่สือเยี่ยนไม่ซักไซ้ เพียงพูดต่อไปตามลำพัง “บนใบหน้าเจ้ามีคำว่า ‘กลัดกลุ้ม’ เขียนอยู่สองคำ จะปิดบังข้าได้หรือ เล่ามาสิ”
เซียวเหยี่ยนจิบสุรา เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นกะทันหัน “ลู่สือเยี่ยน ปีนี้เจ้าอายุเท่าไรแล้ว?”
“สามสิบสี่”
“มากกว่าข้าสองปี”
ลู่สือเยี่ยนหัวเราะ “เหตุใด จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าตนแก่แล้วหรือ?”
เซียวเหยี่ยนไม่ตอบ
เขาจิบสุราอีกคำ ใช้นิ้วลูบขอบจอกอยู่เนิ่นนาน กว่าจะเอ่ยว่า “คุณหนูห้าแห่งสกุลเจียง เจ้าเคยพบหรือไม่?”
ลู่สือเยี่ยนเลิกคิ้ว “น้องสาวของเจียงจิ่งสิงหรือ?
เคยพบครั้งหนึ่งบนถนน
นางวิ่งไล่ตามแมว เกือบชนเกี้ยวของข้า
มีอะไรหรือ?”
“ปีหน้านางก็ปักปิ่นแล้ว”
มือที่ถือตะเกียบของลู่สือเยี่ยนชะงัก
เขามองเซียวเหยี่ยนอยู่นาน จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา
เสียงหัวเราะดังขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายเขาตบโต๊ะพลางหัวเราะจนแทบตกเก้าอี้
เซียวเหยี่ยนมองเขาอย่างเย็นชา
ลู่สือเยี่ยนหัวเราะจนพอใจแล้วจึงเช็ดหางตา “เซียวเหยี่ยนเอ๋ย เซียวเหยี่ยน เจ้าแย่แล้ว”
เซียวเหยี่ยนไม่โต้แย้ง