ยามเข้าสู่ฤดูร้อน เมืองหลวงก็ร้อนระอุราวกับหม้อนึ่ง
ฮูหยินผู้เฒ่าอายุมากแล้ว ทนไอร้อนไม่ไหว ฮูหยินใหญ่จึงจัดการพากันไปพักที่บ้านไร่นอกเมืองสักระยะ
บ้านไร่อยู่ห่างจากตัวเมืองไปทางตะวันตกสามสิบลี้ ติดเชิงเขา ข้าง ๆ มีลำธารสายหนึ่ง อากาศเย็นสบายกว่าในเมืองอยู่ไม่น้อย
เหล่าสตรีสกุลเจียงเก็บข้าวของหลายหีบหลายห่อ แล้วออกจากเมืองกันอย่างเอิกเกริก
เจียงโหยวหนิงเพิ่งเคยใช้เวลาหน้าร้อนที่บ้านไร่เป็นครั้งแรก
แต่ก่อนอยู่ในจวน หน้าร้อนก็เพียงเพิ่มถังน้ำแข็งไว้ในห้องอีกหลายใบ และถือพัดไว้โบกเพิ่มอีกสองสามด้าม
พอมาถึงบ้านไร่ นางจึงรู้ว่าฤดูร้อนสามารถผ่านไปเช่นนี้ได้ด้วย
ยามเช้าตรู่ เมื่อนางตื่นขึ้น หยาดน้ำค้างยังเกาะอยู่บนใบหญ้า นางไปล้างหน้าริมลำธาร น้ำเย็นเฉียบจนสะท้านไปทั้งตัว
กลางวันยามแดดแผดกล้า นางหลบอยู่ในห้อง กินแตงโมที่แช่ในน้ำบ่อจนเย็นฉ่ำ กินเสร็จก็เอนกายลงบนแคร่ไม้ไผ่ ฟังเสียงจักจั่นด้านนอกแล้วงีบกลางวัน
ครั้นยามเย็นตะวันคล้อยลับเขา นางกับเจียงโหยวอันก็วิ่งไล่จับหิ่งห้อยบนคันนา พอเหนื่อยแล้วจึงนั่งบนก้อนหินนับดาว
ปีก่อนเจียงโหยวอันคัดเลือกเข้าวังไม่ผ่าน พอกลับมาก็ยังหัวเราะร่า กินดื่มตามปกติ ไม่ได้เก็บมาใส่ใจแม้แต่น้อย
เมื่อมาถึงบ้านไร่ นางกลับซุกซนยิ่งกว่าเจียงโหยวหนิง วันแรกก็วิ่งไปเก็บผักกับบุตรสาวชาวไร่ วันที่สองก็เรียนให้อาหารไก่กับคนอื่น วันที่สามก็ปีนกำแพงเตี้ยได้อย่างคล่องแคล่วแล้ว
“พี่สาม ค่อย ๆ หน่อย ระวังตกลงมา”
เจียงโหยวหนิงนั่งยอง ๆ แทะแตงกวาอยู่ใต้กำแพง เงยหน้ามองนาง
เจียงโหยวอันนั่งคร่อมอยู่บนกำแพง แกว่งขาพลางกล่าวว่า “ไม่ตกหรอก ดูทางนั้นสิ คนจากบ้านไร่ข้าง ๆ กำลังแข่งม้ากัน”
เจียงโหยวหนิงลุกขึ้น เขย่งปลายเท้ามองไปไกล ๆ
บ้านไร่ข้างเคียงใหญ่กว่าของสกุลเจียงไม่น้อย แปลงนาจัดเป็นระเบียบ เรือนบ้านเรียงรายงดงาม ลานโล่งหน้าประตูมีคนหนุ่มหลายคนกำลังควบม้าวิ่งไปมา ฝุ่นฟุ้งขึ้นเป็นม่านสีเหลืองมัวใต้แสงอาทิตย์
“บ้านไร่นั่นเป็นของผู้ใดหรือ?”
เจียงโหยวอันถามบุตรสาวชาวไร่ที่อยู่ข้าง ๆ
เด็กสาวตอบว่า “เป็นของท่านแม่ทัพอวี่เหวินเจ้าค่ะ