บิดาสกุลเจียงกลับจากที่ว่าการแล้วนั่งอยู่ในห้องหนังสือเป็นเวลานาน
ฮูหยินใหญ่ยกน้ำชาเข้าไป เห็นเขาจ้องแผนที่บนผนังอย่างเหม่อลอย บนแผนที่มีวงชาดกับเส้นหมึกวาดไว้อย่างแน่นขนัด นางดูไม่เข้าใจ เพียงรู้สึกว่ารอยวงกับเส้นเหล่านั้นชวนให้เวียนหัว
นางวางถ้วยชาลงแล้วถามว่า “เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
บิดาสกุลเจียงส่ายหน้า ยกชาขึ้นจิบ
ครู่หนึ่ง เขาถามว่า “จิ่งสิงกลับมาหรือยัง?”
“ยังเจ้าค่ะ”
บิดาสกุลเจียงจึงไม่พูดอะไรอีก เพียงจ้องแผนที่ต่อไป
ฮูหยินใหญ่ถอยออกมา ในใจรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ปกติบิดาสกุลเจียงเป็นคนไม่แสดงอารมณ์ ยามกลับจากที่ว่าการก็อ่านหนังสือหรือเขียนอักษร น้อยครั้งนักที่จะยืนเหม่อมองแผนที่
นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันไปยังเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า
ฮูหยินผู้เฒ่ากำลังเอนกายอยู่บนตั่ง หยอกล้อแมว
บัดนี้แมวขาวตัวนั้นอ้วนขึ้นไม่น้อย มันนอนหมอบอยู่บนตักนางอย่างเกียจคร้าน ส่งเสียงครางกรนเบา ๆ
ฮูหยินใหญ่เข้าไปคำนับแล้วนั่งลงข้าง ๆ เล่าเรื่องเมื่อครู่ให้ฟัง
ฮูหยินผู้เฒ่าฟังจบ มือที่ถือประคำพุทธหมุนไปหนึ่งรอบ แล้วหมุนอีกหนึ่งรอบ
“สกุลกู้กลับเมืองหลวงเพราะราชโองการเรียกตัว”
ฮูหยินผู้เฒ่าหลับตา เอ่ยช้า ๆ “แต่ในราชโองการเขียนว่า ‘บำรุงยามชรา’ ไม่ใช่ ‘กลับมารายงานราชการ’
แม่ทัพเฒ่ากู้ใช้ชีวิตอยู่ทางใต้ดี ๆ จู่ ๆ ถูกเรียกกลับมา พวกเจ้าลองคิดดูว่าเพราะเหตุใด”
ฮูหยินใหญ่กล่าวว่า “มิใช่ได้ยินว่าแม่ทัพเฒ่ากู้สุขภาพไม่ค่อยดีหรือเจ้าคะ?”
ฮูหยินผู้เฒ่าลืมตาขึ้น มองฮูหยินใหญ่แวบหนึ่ง
ในแววตานั้นมีบางสิ่งที่ฮูหยินใหญ่ยังไม่เข้าใจ
ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวว่า “สุขภาพไม่ดี ก็ควรอยู่ในที่อบอุ่นเพื่อพักฟื้น เมืองหลวงหนาวเย็นในฤดูหนาว กลับมาทำไม?”
ฮูหยินใหญ่เงียบไป
ฮูหยินผู้เฒ่าหลับตาอีกครั้ง แล้วหมุนประคำต่อ
ครู่หนึ่ง นางกล่าวว่า “ฮ่องเต้ยังทรงพระเยาว์ อ๋องผู้สำเร็จราชการดูแลราชสำนัก
ขุนนางเฒ่าในราชสำนักต่างคนต่างมีแผนอยู่ในใจ แม้ปากจะไม่พูดออกมา
สกุลกู้มีอำนาจบัญชาการทหารอยู่ในมือ แม้แม่ทัพเฒ่ากู้จะเกษียณแล้ว แต่ผู้ใต้บังคับบัญชาเก่าของเขายังอยู่