ราชโองการคัดเลือกสตรีเข้าวังมีลงมาในต้นเดือนห้า
พระประสงค์ของไทเฮาคือ ฮ่องเต้ยังทรงพระเยาว์ พระชนมายุยังไม่ถึงสิบพรรษา ควรมีหญิงสาวที่อายุมากกว่าสักหน่อยอยู่ข้างพระวรกายหลายคน
ยังไม่ต้องรีบเข้าหอ ให้เลี้ยงดูไว้ในวังก่อน สอนกฎระเบียบและให้เรียนรู้บทกวีตำราต่าง ๆ รออีกไม่กี่ปี เมื่อฮ่องเต้ทรงเติบใหญ่แล้วค่อยแต่งตั้งตำแหน่ง
การคัดเลือกสตรีคราวนี้ บุตรีที่ถึงวัยของครอบครัวขุนนางขั้นห้าขึ้นไปในเมืองหลวงล้วนต้องเข้าร่วม ไม่แบ่งสายเอกสายรอง ดูเพียงคุณสมบัติและความประพฤติ
ยามราชโองการมาถึงสกุลเจียง ฮูหยินใหญ่กำลังตรวจบัญชีกับเจียงโหยวหนิงอยู่ในห้อง
หลังฟังขันทีผู้ประกาศราชโองการอ่านจบ ฮูหยินใหญ่ก็มอบเงินรางวัลให้แล้วส่งอีกฝ่ายกลับไป จากนั้นหันมองเจียงโหยวหนิง ก่อนจะมองเจียงโหยวอันกับเจียงโหยวฉือที่ยืนอยู่ตรงประตู
“คุณหนูสามกับคุณหนูสี่อยู่ในรายชื่อทั้งคู่”
ฮูหยินใหญ่กล่าว
ดวงตาเจียงโหยวอันเป็นประกายขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนจะแสร้งวางท่าถ่อมตน โบกมือไปมา
“ข้าหรือ?
ข้าคงไม่ได้รับเลือกหรอก
แม้แต่บทกวียังท่องไม่จบสักบท จะเข้าวังไปทำอะไร?
แค่ยกน้ำชาส่งให้ฮ่องเต้ ข้าก็ยังไม่มีคุณสมบัติพอ”
เจียงโหยวฉือยืนอยู่ข้างหลังนาง ก้มหน้าดึงชายเสื้อเบา ๆ แล้วถามเสียงค่อยว่า “ข้าก็ต้องไปหรือเจ้าคะ?”
ฮูหยินใหญ่มองนาง “ในรายชื่อมีชื่อเจ้า ก็ต้องไป
ไปให้ครบพิธีก็พอ อย่ากลัวไปเลย”
เจียงโหยวฉือพยักหน้า ทว่าเจียงโหยวหนิงมองออกว่านางประหม่าอย่างยิ่ง
คุณหนูสี่เป็นคนที่พอพบคนแปลกหน้าก็พูดไม่ออก เข้าวังไปเผชิญหน้าไทเฮากับฮ่องเต้ เกรงว่านางคงไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า
ฮูหยินใหญ่สั่งให้คนตัดเย็บเสื้อผ้าใหม่ให้คุณหนูทั้งสอง แล้วเชิญแม่นมมาสอนกฎระเบียบ
เจียงโหยวอันเรียนอย่างทุกข์ทรมาน กลับมาทุกวันก็พร่ำบ่นกับเจียงโหยวหนิง “ยืนก็ต้องยืนให้ตรง เดินก็ต้องเดินให้มั่นคง ยิ้มต้องไม่เห็นฟัน พูดก็ห้ามเสียงดัง
ชาตินี้ข้าไม่เคยรับทุกข์เช่นนี้มาก่อน”
เจียงโหยวฉือไม่บ่น แต่ตอนมาคารวะ เจียงโหยวหนิงสังเกตเห็นว่ารอบดวงตานางคล้ำอยู่บ่อยครั้ง มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่อาจข่มตาหลับในยามค่ำคืน
“พี่สี่ กลัวอะไรหรือ?” เจียงโหยวหนิงขยับไปนั่งข้างนางแล้วถาม