เขาจำได้ว่าตั้งแต่ยังเล็ก เขาก็มองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น
ปีนั้นเขาน่าจะอายุสามหรือสี่ขวบ นั่งอยู่บนขั้นบันไดหน้าบ้าน เห็นชายชราชุดเทาคนหนึ่งเดินมาจากปลายตรอก ฝีเท้าเบาราวล่องลอย เมื่อผ่านหน้าเขา ชายชราก็ยิ้มให้ ก่อนจะเดินทะลุกำแพงเข้าไปในลานบ้านข้าง ๆ
เขาลุกขึ้น วิ่งเข้าไปในลานบ้านข้าง ๆ ที่นั่นว่างเปล่า มีเพียงยายชราของบ้านกำลังตากผ้าห่ม
เขาบอกว่า “ท่านย่า เมื่อครู่มีท่านปู่คนหนึ่งเดินทะลุกำแพงเข้าไปในบ้านท่าน”
ใบหน้ายายชราซีดเผือด บ่ายวันนั้นก็เชิญคนมาประกอบพิธี
พ่อแม่ของเขารู้เรื่องเข้า จึงปิดประตูตีเขา พลางกล่าวว่า “หากเจ้ายังพูดจาเหลวไหลอีก พ่อแม่จะทิ้งเจ้าเสีย”
หลังจากนั้นเขาก็เห็นอีกหลายครั้ง
ทั้งคนที่เดินทะลุกำแพง คนที่ลอยอยู่กลางอากาศ และคนที่ยืนอยู่บนยอดไม้
เขาเรียนรู้ที่จะเก็บเงียบ แม้มองเห็นก็ไม่พูด ทว่าบางครั้งก็อดเหลือบมองอีกครั้งไม่ได้ และสายตานั้นก็ทำให้คนอื่นสังเกตเห็น
พ่อแม่คิดว่าเขาเป็นเด็กประหลาด ส่วนเพื่อนบ้านก็พูดว่าเด็กคนนี้มีอาถรรพ์
ฤดูหนาวปีที่เขาอายุห้าขวบ พ่อแม่พาเขาไปที่ตลาดประจำเมือง บอกว่า “รออยู่ที่นี่ พ่อกับแม่จะไปซื้อของสักหน่อย” จากนั้นก็ไม่กลับมาอีกเลย
เขารออยู่บนถนนสองวัน หิวจนเดินไม่ไหว จึงนั่งยอง ๆ ร้องไห้อยู่ใต้กำแพง
หญิงสาวคนหนึ่งเดินผ่านมาพอดี นางย่อตัวลงถามว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาบอกว่า “พ่อแม่ไม่ต้องการข้าแล้ว”
หญิงสาวไม่พูดอะไร พาเขาไปร้านบะหมี่ กินบะหมี่หนึ่งชาม จากนั้นก็ซื้อหมั่นโถวให้เขาสองลูก ยัดใส่อกเสื้อไว้