วันที่เซียวซวี่ลืมตาดูโลก หมอตำแยเช็ดตัวเขาจนสะอาด ห่อด้วยผ้าแล้วส่งให้เจียงโหยวหนิงดู
นางก้มมองเด็กน้อย ตัวแดงจ้ำม่ำ ผิวย่นยับ ดวงตาปิดสนิท ริมฝีปากเล็กยื่นนิด ๆ
คล้ายกับตอนเซียวอี้เพิ่งคลอด ทว่านางมองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่เหมือนกัน
ตอนนั้นเซียวอี้ขยับมือขยับเท้าไม่หยุด กำหมัดเล็ก ๆ แน่น เตะจนผ้าห่อตัวคลายออก
เซียวซวี่กลับเงียบสงบ มือเล็กคลายออก นิ้วเรียวบางราวเส้นไหมวางอยู่ข้างผ้าห่อตัว
นางมองอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “คนนี้ว่าง่าย”
เซียวเหยี่ยนโน้มตัวเข้ามาดูแล้วกล่าวว่า “เหมือนเจ้า”
เจียงโหยวหนิงกล่าวว่า “ตอนเด็กข้าป่วยกระเสาะกระแสะ ไม่ได้อ้วนท้วมเช่นนี้เสียหน่อย”
เซียวซวี่ว่าง่ายอย่างที่ว่า
เดือนแรกเขาเอาแต่กินกับนอน
หิวก็ส่งเสียงอืออา ขยับตัวสองสามที แต่ไม่ร้องลั่น
เปียกผ้าอ้อมก็ส่งเสียงอืออา ขยับตัวสองสามที ไม่ร้องไห้
แม่นมเปลี่ยนผ้าอ้อมให้ เขาก็ไม่งอแง เพียงนอนนิ่ง ๆ ลืมตามองเพดาน
ยามกินนมเขาตั้งใจเป็นพิเศษ ปากน้อย ๆ ขยับจุ๊บจั๊บ กินช้าแต่เป็นจังหวะ พออิ่มก็เอียงศีรษะแล้วหลับไป
ครั้งแรกที่เจียงโหยวหนิงเห็นเขากินนม หลังป้อนเสร็จนางเห็นเขาหลับสนิท จึงก้มลงแตะหน้าผากเขาเบา ๆ เขาขยับนิดหนึ่งแต่ไม่ตื่น
นางอุ้มเขานั่งอยู่ครู่หนึ่ง ในอกพลันอ่อนยวบ
ตอนนั้นเซียวอี้เลี้ยงยากกว่านี้มาก
หิวก็ร้อง อิ่มแล้วก็ยังร้อง เปียกผ้าอ้อมก็ร้อง นอนแล้วไม่สบายตัวเพราะไม่ได้ใส่ผ้าอ้อมก็ร้อง
พอร้องขึ้นมาเสียงดังลั่น ต่อให้อยู่ห่างกันสองลานเรือนก็ยังได้ยิน
แม่นมต้องลุกขึ้นมาป้อนนมกลางดึก ป้อนเสร็จแล้วยังต้องอุ้มแกว่งอยู่นานถึงครึ่งชั่วยาม หากไม่แกว่งก็ร้องต่อ
ตอนนั้นเจียงโหยวหนิงถูกเขาก่อกวนจนแทบแย่ ใต้ตาคล้ำทั้งวัน เซียวเหยี่ยนก็พลอยอดหลับอดนอนไปด้วย แต่เซียวซวี่ไม่เป็นเช่นนั้น
กลางคืนเขาตื่นขึ้นมาก็ส่งเสียงอืออาสองสามครั้ง แม่นมยื่นนมให้ พอกินเสร็จก็นอนต่อรวดเดียวจนเช้า
พอครบ 100 วัน เซียวซวี่ก็เริ่มเติบใหญ่
เนื้อตัวขาวอวบ แก้มกลมป่อง แขนขาเป็นปล้อง ๆ ขาวนวลราวรากบัว
แม่นมช่วยสวมเสื้อให้เขา สอดแขนเล็กเข้าไปในแขนเสื้อราวกับยัดไส้กรอก กว่าจะสอดเข้าไปได้ก็ใช้เวลานาน