วันที่เจียงโหยวหนิงเอ่ยว่าจะออกเดินทางไกล ลูกประคำในมือฮูหยินผู้เฒ่าก็หยุดชะงัก
หญิงชรานั่งอยู่บนตั่ง มองนาง
นอกหน้าต่างเป็นท้องฟ้าปลายสารท สีเทาหม่น กิ่งก้านโล่งเตียนของต้นกุ้ยฮวาไหวเอนอยู่กลางสายลม
เจียงโหยวหนิงนั่งข้างตั่ง สีหน้าสงบนิ่ง ราวกับคิดทบทวนอยู่นานจึงเอ่ยปาก
“จะไปที่ใด?” ฮูหยินผู้เฒ่าถาม
“ทางใต้เจ้าค่ะ”
เจียงโหยวหนิงกล่าว “เจียงหนาน
ซูโจว หางโจว ไปถึงที่ใดก็นับที่นั่นเจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าถาม “ไปทำอะไร?”
เจียงโหยวหนิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “ไปชมดูเจ้าค่ะ
แต่ก่อนอ่านเรื่องสวนในเจียงหนาน เมืองริมน้ำ วัดบนเขาในตำรา ก็อยากไปชมด้วยตาตนเองทั้งนั้น
ข้าอยู่มาจนอายุป่านนี้ ยังไม่เคยออกเดินทางไกล
ไกลที่สุดก็เปี้ยนเหลียง แต่คราวนั้นไปช่วยงาน มิได้ไปเที่ยวชม”
ฮูหยินผู้เฒ่าคลึงลูกประคำอยู่หลายรอบ
นางถาม “เจ้าจะไปคนเดียวหรือ?”
เจียงโหยวหนิงตอบ “ข้าจะพาแม่นมกับสาวใช้ไปด้วยเจ้าค่ะ ส่วนพี่ใหญ่ ข้ายังมิได้บอกเขา”
ฮูหยินผู้เฒ่ามองนาง
หลานสาวคนนี้ป่วยมาตั้งแต่เล็ก ต่อมาเมื่อหายดีแล้วก็วิ่งเล่นซุกซน ไล่จับแมวไก่
ภายหลังเกิดเรื่องเหล่านั้นขึ้น นางก็สงบเสงี่ยม เก็บตัวอยู่ในเรือน ปักผ้า คัดอักษร และเลี้ยงดูเด็ก
ยามนี้นางกลับบอกว่าจะออกเดินทางไกล ไปเจียงหนานเพียงลำพัง
ฮูหยินผู้เฒ่าไม่รู้ว่าควรรั้งนางไว้หรือควรปล่อยให้นางไป
นางครุ่นคิดแล้วถามว่า “พี่ใหญ่ของเจ้ารู้หรือไม่?”
“ยังไม่รู้เจ้าค่ะ ข้าจึงมาบอกท่านก่อน”
ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าว “เจ้าไปบอกพี่ใหญ่ก่อน หากเขาเห็นชอบ ข้าก็อนุญาต”
เจียงโหยวหนิงพยักหน้า ลุกขึ้นแล้วเดินไปเรือนตะวันออก
เจียงจิ่งสิงกำลังอ่านฎีกาอยู่ในห้องหนังสือ เมื่อเห็นนางเข้ามาก็วางของในมือลง
เจียงโหยวหนิงนั่งลงตรงข้ามเขา แล้วเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง
เจียงจิ่งสิงฟังจบก็เงียบไปเนิ่นนาน
เขาถาม “จะไปนานเท่าใด?”
“สักครึ่งปีเจ้าค่ะ หลังฤดูใบไม้ผลิมาถึงก็จะกลับ”
เจียงจิ่งสิงเอนพิงพนักเก้าอี้ มองนาง
นางนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างสงบนิ่ง ดวงตาสุกใส ไม่หลบเลี่ยง ไม่หวั่นไหว
เขานึกถึงตอนนางอายุแปดขวบ หลังหายป่วย ดวงตาคู่นั้นก็สุกใสเช่นนี้ ไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน