ในความฝัน นางกลับกลายเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ อายุราวห้าหกขวบ นั่งอยู่บนธรณีประตูบ้านยาย
ธรณีประตูทำจากหินสีเทาอมเขียว ถูกขัดจนเรียบลื่น
นางนั่งอยู่บนนั้น ขาทั้งสองห้อยลงมา ปลายเท้าแตะไม่ถึงพื้น
ยายกำลังตากหัวไชเท้าแห้งอยู่ในลานบ้าน ตะแกรงไม้ไผ่วางอยู่บนม้านั่งยาว หัวไชเท้าหั่นเป็นเส้นเล็ก ๆ เรียงไว้เสมอกันจนขาวโพลน
ยายพลางพลิกหัวไชเท้าแห้ง พลางเอ่ยว่า “หนูน้อย อย่านั่งตรงธรณีประตู ประเดี๋ยวจะหนาว”
นางตอบว่า “ไม่หนาว”
ยายไม่พูดอะไรอีก ปล่อยให้นางนั่งตามใจ
นางจำได้ว่าบ้านยายเป็นบ้านเก่า มีเรือนชั้นเดียวสามห้องกับลานเล็ก ๆ
ในลานมีต้นพุทรา ยายเก็บพุทรามาให้นางกินทุกปี
พอเก็บลงมาแล้ว พุทราส่วนใหญ่ยังเขียว มีสีแดงอยู่ไม่กี่ลูก ยายคัดลูกแดงให้นางทั้งหมด ส่วนลูกเขียวเก็บไว้ต้มโจ๊กกินเอง
นางกัดพุทราสีแดงคำหนึ่ง กรอบหวาน
ยายนั่งเย็บพื้นรองเท้าอยู่ข้าง ๆ เข็มกับด้ายถูไปกับเส้นผม ก่อนแทงลงไปแล้วดึงออกมา
นางมองมือของยาย นิ้วมือหยาบหนา เล็บตัดสั้น ปลายนิ้วมีหนังด้านหนา
นางถามยายว่า “ยายเหนื่อยหรือไม่”
ยายตอบว่า “ไม่เหนื่อย เย็บรองเท้าให้หนูน้อย ไม่เหนื่อยหรอก”
ต่อมาเมื่อนางเข้าโรงเรียนประถม ก็ถูกส่งไปอยู่ในเมือง
บิดามารับนางด้วยรถคันเล็กสีดำ
ยายมาส่งนางถึงปากตรอก ย่อตัวลงจัดปกเสื้อให้นาง แล้วกล่าวว่า “หนูน้อยเป็นเด็กดีนะ ปิดเทอมแล้วกลับมา ยายจะเก็บพุทราให้กิน”
นางตอบว่า “ได้”
นางขึ้นรถแล้วหันกลับไปมอง ยายยังยืนอยู่ตรงปากตรอก ร่างค่อย ๆ เล็กลง สุดท้ายกลายเป็นจุดดำจุดหนึ่ง
นางไม่ร้องไห้
ยายเคยบอกว่า หนูน้อยไม่ร้องไห้ หนูน้อยเป็นเด็กดี
บ้านบิดาเป็นบ้านหลังใหญ่ มีห้องของนาง ผนังสีชมพู เตียงสีขาว ชั้นหนังสือเต็มไปด้วยหนังสือ
แม่เลี้ยงรินนมให้ถ้วยหนึ่ง แล้วกล่าวว่า “หนิงหนิง ต่อไปที่นี่ก็คือบ้านของเจ้า
มีเรื่องอะไรก็บอกอาได้”
นางพยักหน้า
บิดานั่งอยู่บนโซฟา มองนางพลางถูมือไปมา ก่อนกล่าวว่า “หนิงหนิง พ่อขอโทษเจ้า”
นางถามว่า “เหตุใดต้องขอโทษหรือ”
บิดาอ้าปาก แต่กลับพูดไม่ออก
แม่เลี้ยงกล่าวอยู่ข้าง ๆ ว่า “พ่อเจ้าคิดว่าติดค้างเจ้าอยู่
ที่จริงไม่มีอะไรต้องขอโทษหรอก ผู้ใหญ่ก็มีความลำบากของผู้ใหญ่