ผ่านไปอีกหลายวัน ฮูหยินผู้เฒ่าจะไปจุดธูปที่วัด
ทุกวันนี้ฮูหยินผู้เฒ่าออกจากเรือนน้อยครั้ง ทุกคราวที่ไปวัดเป้ากั๋วจึงดูเป็นเรื่องใหญ่
เดิมทีฮูหยินใหญ่ก็จะไปด้วย ทว่าฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวว่า “มีหนิงเจี่ยเอ๋อร์ไปเป็นเพื่อนก็พอ” จึงพาเจียงโหยวหนิงไปเพียงคนเดียว
รถม้าขึ้นเขาแล้ว ต้นไม้สองข้างทางเปลี่ยนเป็นสีเหลือง ใบไม้ร่วงหล่นเต็มพื้น ล้อรถบดผ่านส่งเสียงกรอบแกรบ
เจียงโหยวหนิงเลิกม่านรถมองออกไป สายลมบนเขาพัดกรูเข้ามา พากลิ่นใบไม้แห้งและยางสนมาด้วย เย็นเยียบจับใจ
นางมองอยู่ครู่หนึ่งก็วางม่านลง แล้วพิงผนังรถ
ฮูหยินผู้เฒ่าหลับตาพักผ่อน มือคลึงลูกประคำอยู่
เมื่อถึงวัด ฮูหยินผู้เฒ่าไปจุดธูปที่วิหารใหญ่ เจียงโหยวหนิงจึงตามไปคำนับพระพุทธรูป
มีคนประคองฮูหยินผู้เฒ่าไปพักที่ห้องฌาน เจียงโหยวหนิงไม่ได้ตามเข้าไป แต่มุ่งไปยังเรือนด้านข้าง
พระฝ่าหมิงกำลังกวาดใบไม้ร่วงอยู่ในลาน เมื่อเห็นนางมา เขาก็พิงไม้กวาดไว้ใต้ต้นสน แล้วชี้ไปยังม้านั่งหิน
เจียงโหยวหนิงนั่งลง รับถ้วยชาที่เขายื่นให้
ยังคงเป็นชาป่าชนิดเดิม รสขม แต่หลังความขมกลับมีรสหวานติดปลายลิ้น
ชาร้อนผ่าว นางประคองไว้ในมือ ความอุ่นแผ่ซ่านสู่ฝ่ามือ
พระฝ่าหมิงไม่ถามว่านางมาทำอะไร เพียงรินชาให้ตนเองตามลำพัง
ทั้งสองนั่งตรงข้ามกันอยู่ครู่หนึ่ง เจียงโหยวหนิงวางถ้วยชาลงแล้วกล่าวว่า “ท่านอาจารย์ ข้ามีเรื่องหนึ่งที่คิดไม่ตก”
พระฝ่าหมิงกล่าวว่า “ว่ามาเถิด”
เจียงโหยวหนิงมองใบชาในถ้วย ก้านใบชาลอยขึ้นลอยลง
นางกล่าวว่า “คนผู้นั้นในใจข้า แต่ก่อนข้าเคยคิดว่าหากไม่มีเขา ข้าคงอยู่ไม่ได้
แต่บัดนี้เขาจากไปแล้ว ข้าก็ยังมีชีวิตอยู่
ทุกวันนี้ข้าใช้ชีวิตอย่างสงบ เลี้ยงเด็ก ทำงานเย็บปัก ปักผ้า และดื่มชา
แต่ในใจกลับไม่สงบ
ข้าไม่รู้ว่าควรเดินไปทางใด”
พระฝ่าหมิงประคองถ้วยชา ค่อย ๆ หมุนอยู่สองรอบ เขากล่าวว่า “ในใจเจ้ามีคำตอบอยู่แล้ว”
เจียงโหยวหนิงเงยหน้ามองเขา
พระฝ่าหมิงกล่าวว่า “เพียงแต่เจ้าไม่กล้ายอมรับ”
เจียงโหยวหนิงเงียบไปครู่หนึ่ง
นางกล่าวว่า “แต่ก่อนข้าชอบกู้จ้าน ชอบเขามากเหลือเกิน
วันที่เขาจากไป ข้ารู้สึกราวกับฟ้าถล่มลงมา
แต่วันที่แมวตาย ข้าจึงรู้ว่าฟ้าถล่มเป็นเช่นไร