กู้จ้านสงบเสงี่ยมลงแล้ว เซียวเหยี่ยนได้รับข่าวก็ผ่อนลมหายใจในใจไปได้ครึ่งหนึ่ง
เหตุใดจึงเป็นเพียงครึ่งหนึ่ง?
เพราะกู้จ้านสงบเสงี่ยม ไม่ได้หมายความว่าเจียงโหยวหนิงจะสงบเสงี่ยมตาม
เด็กสาวผู้นั้นมักคิดจะทำอะไรก็ทำขึ้นมาในทันที หากนางออกไปหากู้จ้านเอง เช่นนั้นก็ไม่ใช่ความผิดของกู้จ้านแล้ว
เขาจะไปขวางเจียงโหยวหนิงได้อย่างไร เขาเป็นอะไรกับนางกันเล่า?
วันนี้หลังเลิกประชุมขุนนาง เขาไปห้องทรงพระอักษรตามปกติเพื่อช่วยฮ่องเต้น้อยจัดการราชกิจ
ปีนี้ฮ่องเต้น้อยมีพระชนมายุสิบชันษาแล้ว ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร แต่พระชงฆ์ยังห้อยไม่ถึงพื้น กระนั้นยามทรงอ่านฎีกาก็มีท่วงท่าจริงจังเป็นงานเป็นการแล้ว
เซียวเหยี่ยนยืนอยู่ข้าง ๆ นาน ๆ ครั้งจึงชี้แนะสักสองสามประโยค ส่วนใหญ่เพียงรับฟัง
ฮ่องเต้น้อยอ่านฎีกาอย่างตั้งใจ ทว่าอ่านไปได้ครึ่งหนึ่งก็พลันหยุด เงยพระพักตร์ขึ้นมองเซียวเหยี่ยน
“ท่านอา”
“หืม?”
“ข้ามีเรื่องจะถามท่าน”
เซียวเหยี่ยนก้มมองพระองค์
ดวงเนตรของฮ่องเต้น้อยสุกใส เปี่ยมด้วยความตรงไปตรงมาตามประสาเด็ก
ทว่าใต้ความไร้เดียงสานั้นยังมีบางสิ่งซ่อนอยู่ เซียวเหยี่ยนมองออกว่าเป็นการหยั่งเชิงที่ทรงเรียนรู้จากการซึมซับมาหลายปี
“เหตุใดท่านอาจึงยังไม่แต่งภรรยา?”
เซียวเหยี่ยนชะงักไปเล็กน้อย
คำถามนี้มาอย่างไร้ที่มาที่ไป ทว่าพอคิดดูให้ถี่ถ้วนก็ไม่ถึงกับเหนือความคาดหมาย
ฮ่องเต้น้อยมีพระชนมายุสิบชันษาแล้ว มีฉุนเฟยอยู่เคียงข้าง จึงค่อย ๆ เข้าใจเรื่องราวของผู้ใหญ่ขึ้นบ้าง
ภายนอกคำถามนี้ฟังดูเหมือนทรงห่วงใย แต่เบื้องลึกคือสิ่งใด เซียวเหยี่ยนยังคาดเดาไม่ออกชั่วขณะ
“ราชกิจยุ่งยากพ่ะย่ะค่ะ” เซียวเหยี่ยนตอบ
ฮ่องเต้น้อยเอียงพระเศียรเล็กน้อย “ท่านอาหลอกข้า
ตอนเสด็จพ่อยังอยู่ ท่านอาก็ตรัสว่าราชกิจยุ่งยาก พอเสด็จพ่อจากไป ท่านอาก็ยังตรัสเช่นนี้
บัดนี้ข้ามีพระชนมายุสิบชันษาแล้ว ท่านอาก็ยังตรัสประโยคเดิม”
เซียวเหยี่ยนมิได้ตอบ
ฮ่องเต้น้อยปิดฎีกา วางลงบนโต๊ะทรงพระอักษร แล้วใช้สองพระหัตถ์เท้าคางมองเซียวเหยี่ยน