เซียวเหยี่ยนยืนอยู่ตรงหัวมุมถนน มือกำโคมดอกบัวที่เพิ่งซื้อมาไว้แน่น
เดิมทีเขาไม่ควรอยู่ที่นี่
เทศกาลโคมไฟ ผู้คนเต็มถนน อ๋องผู้สำเร็จราชการอย่างเขาเบียดอยู่ท่ามกลางฝูงชน ดูไม่เหมาะสมเอาเสียเลย
แต่เขากลับออกมาอย่างไร้เหตุผล เปลี่ยนสวมเสื้อคลุมยาวสีเทาเข้มที่ไม่สะดุดตา แม้แต่ผู้ติดตามก็ไม่ได้พามาด้วย เดินไปตามตลาดโคมไฟเพียงลำพัง
เขาบอกตนเองว่า เพียงอึดอัดอยู่ในจวน จึงออกมาสูดอากาศเท่านั้น
ทว่าทิศทางที่เขาเดินมาตลอด คือย่านทางใต้ของเมืองซึ่งเป็นที่ตั้งจวนสกุลเจียง
แล้วเขาก็เห็นนาง
เจียงโหยวหนิงเดินอยู่ข้างหน้า มือว่างเปล่า กำลังเอียงศีรษะมองการแสดงกายกรรมข้างทาง
คนที่อยู่ข้างนางสูงกว่านางหนึ่งศีรษะ ผ้าคลุมสีฟ้าครามถูกลมพัดปลิว มือหิ้วโคมกระต่ายสองดวง แกว่งไกวไปมาอยู่คนละข้าง
กู้จ้าน
เซียวเหยี่ยนหยุดยืน
เขามองพวกเขาจากระยะห่างราวครึ่งถนน
ผู้คนเดินสวนกันไปมาบนถนน แสงจากโคมไฟวูบไหวสลับสว่างมืด ทว่าคนทั้งสองที่เดินอยู่ท่ามกลางฝูงชนกลับดูราวกับถูกกั้นแยกออกจากคนรอบข้าง
พวกเขาเดินไม่เร็ว ไม่ช้า ระหว่างหัวไหล่ห่างกันเพียงครึ่งกำปั้น แต่ระยะนั้นดูคล้ายจะถูกผู้คนเบียดให้หายไปได้ทุกเมื่อ
ยามเจียงโหยวหนิงชมกายกรรม ศีรษะของนางเอนเข้าหากู้จ้านเล็กน้อย
กู้จ้านก้มลง โน้มไปกระซิบข้างหูนาง
นางหัวเราะ หัวไหล่สั่นไหวตามเสียงหัวเราะ
กู้จ้านก็หัวเราะเช่นกัน เขายื่นมือไปรับเปลือกเกาลัดจากมือนาง แล้วโยนลงตะกร้าไม้ไผ่ข้างทางอย่างไม่ใส่ใจ
เซียวเหยี่ยนมองมือนั้น
เป็นมือของชายหนุ่ม นิ้วเรียวยาว ข้อนิ้วชัดเจน เคลื่อนไหวคล่องแคล่ว
ยามรับเปลือกเกาลัด ราวกับเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว
เขามองโคมกระต่ายสองดวงนั้นอีกครั้ง
โครงไม้ไผ่สานอย่างหยาบๆ คลุมด้วยกระดาษสีขาว จุดเทียนแล้วส่องสว่างไสว
กู้จ้านหิ้วพวกมันราวกับกำลังถือของล้ำค่า
ยามเดิน โคมสองดวงแกว่งไกวตามกันไป แสงและเงาทอดหางยาวลงบนพื้น
เซียวเหยี่ยนนึกถึงหนังสือบันทึกการเดินทางหลายเล่มที่ตนมอบให้เจียงโหยวหนิงเมื่อวันก่อนขึ้นมาโดยพลัน
นางรับไว้ กล่าวขอบคุณท่านอ๋องอย่างเรียบร้อย ราวกับรับของขวัญจากผู้ใหญ่
นางไม่เคยหัวเราะเช่นนี้
ยามอยู่ต่อหน้าเขา นางไม่เคยหัวเราะเช่นนี้เลย