จ้าวหู่สีหน้าแข็งค้าง
“หัวหน้าหลิว ท่านหมายความว่าอย่างไร? พวกเราตามล่ามาครึ่งลี้ เสี่ยวเจ๋อใช้ดาบผ่าท้องหมูตัวนั้น แล้วท่านบอกว่าท่านเป็นคนทำให้มันบาดเจ็บ มีใครเห็นหรือ?”
หลิวเสี่ยนเลิกคิ้ว
“อะไร ข้าจะหลอกเจ้าได้หรือ?”
เฉียนต้านิวอดรนทนไม่ไหว
“หัวหน้าหลิว กองล่ามีกฎของกองล่า ใครฆ่าเหยื่อได้ ผู้นั้นย่อมได้ส่วนแบ่งมากที่สุด หมูตัวนี้เสี่ยวเจ๋อเป็นคนฆ่า พวกเราแต่ละคนแบ่งไปคนละ 150 ชั่ง ที่เหลือเป็นของทางอำเภอ กฎนี้ใช้กันมาหลายปีแล้ว”
หลิวเสี่ยนคร้านจะอธิบายเหตุผลต่อ
เขาโบกมือให้พรานกว่าสิบคนที่อยู่ด้านหลัง
“ฟังให้ดี เอาเนื้อกลับมาให้ข้า ใครออกแรงมาก ข้าจะแบ่งให้เพิ่มอีก 50 ชั่ง”
ดวงตาของเหล่าพรานแดงก่ำ
เนื้อ 50 ชั่ง
สำหรับอำเภอเล็ก ๆ ที่กำลังประสบภัยอดอยากแห่งนี้ มันเท่ากับเสบียงของคนทั้งครอบครัวตลอดครึ่งเดือน
หลายคนวางมือบนด้ามดาบแล้ว
พวกเขาค่อย ๆ ล้อมเข้ามาหาซูเจ๋อทั้งสามคน
“โจวเหล่าซื่อ เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?”
จ้าวหู่จำคนที่เป็นหัวขบวนได้
“ปีที่แล้ว ตอนภรรยาเจ้าให้กำเนิดลูกแล้วไม่มีอะไรกิน ใครกันที่แอบเอาเนื้อกวางมาให้เจ้ากลางดึก? พี่ใหญ่ซูต่างหาก!”
ชายร่างกำยำที่เรียกว่าโจวเหล่าซื่อชะงักฝีเท้า ก้มหน้าลง
แต่เขาลังเลเพียงชั่วครู่
จากนั้นก็เดินหน้าต่อ
“พี่จ้าว ข้าขออภัยด้วย ที่บ้านมีลูกห้าคน ข้าไม่มีทางเลือก”
จ้าวหู่โกรธจนตัวสั่น
พรานที่เหลืออีกหลายคนก็เข้ามาล้อม พลางเกลี้ยกล่อม