ซูเจ๋อไม่กล่าวสิ่งใด สายตาจับจ้องหมูแผงคอชาดตัวนั้นเขม็ง
ม่านแสงไม่แสดงปฏิกิริยาใด ทว่าเขาสัมผัสได้
ภายในร่างของสัตว์เดรัจฉานตัวนั้นมีพลังบ้าคลั่งสายหนึ่งแฝงอยู่
แม้จะบาดเจ็บ แต่มันก็ยังเป็นสัตว์ปีศาจระดับเก้า ซึ่งมีแรงพอจะพลิกคว่ำบุรุษร่างกำยำได้หลายสิบคน
“ทำตามกฎ”
จ้าวหู่จัดแจงอย่างรวดเร็ว
“ข้าจะล่อความสนใจมันก่อน ล่อจากด้านหน้า ต้านิว เจ้าไปหาที่กำบังหลังต้นไม้ แล้วยิงตาของมัน เสี่ยวเจ๋อ เจ้าอ้อมไปด้านข้างจนถึงหลังท้องมัน แต่จำไว้ หากมันยังไม่ล้มก็อย่าเพิ่งเข้าไป อย่าโลภฟัน!”
“เข้าใจแล้ว”
ทั้งสามแยกย้ายกันไป
จ้าวหู่คาบมีดพร้าตัดฟืนไว้ในปาก
แล้วเริ่มมุ่งหน้าไปทางหมูแผงคอชาด
เขาย่อตัวลง ก้าวเดินแผ่วเบาแต่รวดเร็ว ประหนึ่งสุนัขจิ้งจอกเฒ่าผู้ล่าเหยื่อบนเขามาหลายสิบปี
เฉียนต้านิวหาต้นสนใหญ่ต้นหนึ่ง
อ้อมไปหลังกิ่งไม้ แล้วคุกเข่าข้างหนึ่งขึ้นคันธนูเตรียมยิง
ซูเจ๋ออ้อมไปทางขวา
ฝีเท้าของเขาแผ่วเบา ทุกย่างก้าวเหยียบลงบนบริเวณที่มีใบไม้ผุทับถมหนาที่สุด เพื่อลดเสียงให้เหลือน้อยที่สุด
หัวใจเต้นเร็ว ทว่ามือกลับมั่นคง
เหล็กบนด้ามดาบถูกไออุ่นจากร่างกายเขาจนร้อนขึ้น
หมูแผงคอชาดคล้ายสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง
มันเงยหน้าพรวด ลูกตาสีแดงฉานทั้งสองจับจ้องเบื้องหน้าเขม็ง
แม้จะอยู่ห่างกันหลายสิบก้าว ซูเจ๋อก็ยังมองเห็นความดุร้ายในแววตาของมัน
จ้าวหู่เข้าไปใกล้มันในระยะยี่สิบก้าวแล้ว
เขาไม่ซ่อนตัวอีกต่อไป ก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ตรง ๆ มีดพร้าพาดขวางอยู่หน้าอก
“เฮ่!”
จ้าวหู่ตวาดเสียงก้อง
หมูแผงคอชาดถูกยั่วยุจนส่งเสียงร้องสนั่นหวั่นไหว