หลิวเสี่ยนกำลังจะระเบิดโทสะ
“โฮก!”
เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง
สีหน้าของทุกคนพลันแปรเปลี่ยน
ซูเจ๋อกล่าวเสียงขรึม
“ราชาหมาป่าเขี้ยวน้ำแข็งตัวนั้นตามมาด้วย”
หลิวเสี่ยนเองก็ได้ยินแรงสังหารอันคุกรุ่นในเสียงคำรามของหมาป่า
เขากำดาบแน่น บนคมดาบเปื้อนโลหิตหมาป่า
กลิ่นอายของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นแปดถูกเร่งเร้าจนถึงขีดสุด
“จ้าวหู่ เฉียนต้านิว ซูเจ๋อ”
เขาหันกลับมา ดวงตาเย็นชาอย่างยิ่ง
“พวกเจ้าสามคนขึ้นไปต้านราชาหมาป่าเขี้ยวน้ำแข็งไว้! ข้าจะหาโอกาสลอบโจมตีจากด้านข้าง แล้วปิดฉากมันเอง”
ซูเจ๋อมองเขา ก่อนจะหัวเราะขึ้นมาอย่างฉับพลัน
“คุณชายใหญ่ ยังฝันอยู่หรือ?”
ใบหน้าหลิวเสี่ยนเขียวคล้ำ
“เจ้าพูดว่าอะไร?”
ซูเจ๋อพาดมีดล่าสัตว์ไว้บนบ่า แววตาฉายประกายเย้ยหยัน
“ลูกน้องของท่านสิบกว่าคนยังตายกันหมดแล้ว ตอนนี้ยังคิดจะเรียกพวกเราสามคนไปเป็นโล่เนื้ออีกหรือ หัวหน้าหลิว ท่านคิดว่าป่าดำเป็นสวนหลังบ้านของตัวเอง ให้ทุกคนหมุนรอบตัวท่านหรืออย่างไร?”
“เจ้า!”
หลิวเสี่ยนโกรธจนใบหน้าเขียว มือที่ถือดาบชี้ไปทางซูเจ๋อ
บนปลายดาบยังมีโลหิตหมาป่าติดอยู่
ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยจบ เงาสีน้ำเงินในป่าก็ขยับเข้ามาใกล้อีก
ราชาหมาป่าเขี้ยวน้ำแข็งส่งเสียงครางต่ำ ก้องสะท้อนไปทั่วพงไพร
ซูเจ๋อไม่สนใจเขา
“ท่านลุงจ้าว ท่านลุงเฉียน พวกเราไปกันเถิด”
กล่าวจบก็วิ่งไปทางตะวันออกเฉียงใต้
จ้าวหู่กับเฉียนต้านิวสบตากัน ก่อนจะตามไปทันที
เสียงด่าทออย่างเดือดดาลของหลิวเสี่ยนดังมาจากด้านหลัง