เสียงกระดูกข้อต่อกลับเข้าที่ดังก้องทั่วถ้ำ ใสกระจ่างยิ่งนัก
ซูเจ๋อครางเสียงต่ำ เหงื่อเย็นบนหน้าผากไหลลงมา
เขาฉีกชายเสื้อชั้นในออกมาอีกแถบ พันข้อเท้าให้แน่น สวมรองเท้าแล้วลองลงน้ำหนัก
ยังพอเดินไหว เพียงแต่ลงแรงได้ไม่เต็มที่
คราวนี้เขาจึงมีเวลาสำรวจถ้ำแห่งนี้
ถ้ำไม่ลึกนัก เดินไปข้างหน้าเจ็ดแปดก้าวก็ถึงทางตัน
ในอากาศมีกลิ่นเน่าเหม็น กลิ่นนั้นมาจากซากสัตว์ตรงมุมถ้ำ
ขณะที่เขากำลังจะหลับตาพักผ่อน พลันเห็นแสงริบหรี่จุดหนึ่งอยู่ลึกเข้าไปด้านในสุดของถ้ำ
แสงนั้นเป็นสีเขียวอ่อน คล้ายหิ่งห้อย
หัวใจซูเจ๋อกระตุกวูบ
เขาถือดาบหักไว้ในมือ ลากขาข้างที่บาดเจ็บค่อย ๆ เดินเข้าไปด้านใน
เมื่อเข้าใกล้แหล่งกำเนิดแสงราวสามสี่ก้าว ซูเจ๋อก็หยุดเดิน
แสงนั้นเปล่งออกมาจากพืชต้นหนึ่ง
มันเติบโตอยู่ในรอยแยกของหิน ยาวเพียงเท่าท่อนแขน ลำต้นเป็นสีเขียวอ่อนทั้งต้น ใบเรียวยาวดุจกระบี่ มีเกล็ดน้ำค้างสีเงินบาง ๆ ปกคลุมอยู่ รากแผ่ออกมาด้านนอก สั่นไหวแผ่วเบาราวกับมีชีวิต
ใบทุกใบชี้ไปในทิศทางเดียวกัน ราวกับกำลังหายใจ
ซูเจ๋อย่อตัวลง อาศัยแสงริบหรี่นั้นพินิจดูอย่างละเอียด
ภายในเส้นใบมีแสงไหลเวียนเป็นสายเล็กจิ๋วนับไม่ถ้วน วนซ้ำไปมาระหว่างโคนใบกับปลายใบ
“นี่คือ...สมุนไพรชนิดใดกัน?”
ซูเจ๋อไม่รู้ว่าสิ่งนี้คืออะไร
เขาเคยเห็นเพียงสมุนไพรธรรมดาในร้านยาของเมือง ตอนช่วยบิดาจัดยา ก็เคยเปิดตำรายาอ่านอยู่หลายเล่ม ทว่าสมุนไพรต้นตรงหน้า เขาเพิ่งเคยพบเห็นเป็นครั้งแรก
สายลมพัดเข้ามาทางปากถ้ำ ทำให้ต้นหญ้าสั่นไหวเล็กน้อย กลิ่นหอมจาง ๆ พลันแผ่กระจายออกมา