เมื่อได้ยินเสียง สือจ้านหลงก็พุ่งเข้ามาทันที ถือดาบวิ่งตรงมายังทิศทางนี้
ความเร็วของเขาสูงยิ่ง เพียงไม่กี่ก้าวก็ข้ามผ่านป่ามาได้เกือบครึ่ง หิมะใต้ฝ่าเท้าถูกแรงกระแทกจนปลิวกระจาย
ซูเจ๋อเปลี่ยนตำแหน่งไปแล้ว
สือจ้านหลงพุ่งมาถึงจุดที่เขาสังหารคนเมื่อครู่ เห็นเพียงศพสามร่าง
เนื้อบนใบหน้าของเขากระตุก ดาบใหญ่เก้าห่วงกวาดวูบเหนือพื้นหิมะ ปราณดาบสะเทือนต้นไม้หักไปครึ่งวง
“ไอ้ลูกหมา ออกมาให้ข้า!”
ซูเจ๋อไม่สนใจ
เขาอ้อมไปทางตะวันออก แล้วไล่สังหารคนอีกกลุ่มหนึ่ง
การล่าสังหารท่ามกลางลมและหิมะเงียบงันลงทุกขณะ แม้แต่ตอนศพล้มลงก็มีเพียงเสียงทึบเบา ๆ
ไม่ถึงเวลาจุดธูปหนึ่งดอก โจรภูเขากว่ายี่สิบคนก็เหลือเพียงครึ่งเดียว
ในที่สุดสือจ้านหลงก็รู้ตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติ
“กลับมา! ข้าบอกให้กลับมาให้หมด!”
โจรที่เหลือแตกตื่นพากันถอยไปรวมกลุ่มข้างสือจ้านหลง
ซูเจ๋อไม่ได้ไล่ตามต่อ เขาย่อตัวอยู่หลังต้นไม้ ปรับลมหายใจให้เป็นปกติ
พลังวัวครามโคจรช้า ๆ อยู่ภายในกาย ค่อย ๆ ฟื้นเรี่ยวแรงที่สูญเสียไปจากการไล่ล่าสังหารต่อเนื่องเมื่อครู่
เขาเหลือบมองหน้าจอ
【ทักษะ: ดาบไร้ขอบเขต (922/1000)】
【วิชา: พลังวัวคราม (936/1000)】
【วิชาตัวเบา: ยวี๋หลงปู้ (926/1000)】
ใกล้จะบรรลุขั้นสมบูรณ์แล้ว
ซูเจ๋อย่อตัวอยู่หลังต้นสน ลมหายใจกลับมาสม่ำเสมอแล้ว
หางตาพลันเห็น “ศพ” ร่างหนึ่งบนพื้นหิมะขยับ
ร่างกายครึ่งซีกของคนผู้นั้นจมอยู่ในกองเลือด นิ้วมือซ้ายสั่นระริกขณะควักกระบอกไม้ไผ่ออกจากอก แล้วชูขึ้นฟ้า
“ฟิ้ว—ปัง!”