ซูเจ๋อวางดาบหักลงบนโต๊ะ
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าขอตัวเข้าห้องก่อน”
ฉินหว่านอ้าปากคล้ายจะพูด แต่ถูกสายตาของซูเจิ้นไห่ห้ามไว้
หลังปิดประตู ซูเจ๋อก็นั่งขัดสมาธิลงบนเตียง
พลังวัวครามภายในกายเริ่มหมุนเวียนอย่างช้า ๆ กระแสความร้อนแล่นไปตามเส้นลมปราณ ซัดล้างวนแล้ววนเล่า
บาดแผลน้อยใหญ่ทั่วร่างยังคงปวดแปลบ โดยเฉพาะบริเวณแผ่นหลังที่ถูกพลังดาบของสือจ้านหลงกระแทกจนบาดเจ็บ ภายในยังมีอาการบอบช้ำอยู่ตลอด
เมื่อลมปราณแท้จริงไหลเวียนมาถึงอก จู่ ๆ ก็มีไอเย็นสายหนึ่งผุดขึ้นจากตันเถียน
ไอเย็นนี้แตกต่างจากความร้อนแผดเผาของพลังวัวคราม ราวกับธารน้ำจากภูเขาไหลผ่านผืนดินไหม้เกรียม ทุกแห่งที่มันไหลผ่าน ความเจ็บปวดก็พลันเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว
ซูเจ๋อนิ่งงันไปครู่หนึ่ง
เขาหลับตาลง แล้วเพ่งพินิจภายใน
กลางตำหนักปราณในตันเถียนซึ่งเดิมว่างเปล่า กลับมีต้นกล้าอ่อนสีเขียวผุดขึ้นมา
ใบไม้เล็กสองใบคลี่ออกเต็มที่ ทั้งต้นโปร่งใสราวแก้ว เปล่งแสงสีเขียวอ่อนโยน
แสงสีเขียวค่อย ๆ ซึมเข้าสู่เส้นลมปราณ ซ่อมแซมบาดแผลเล็กน้อยที่เกิดจากพลังดาบจนหมดสิ้น
ไม่นาน อาการปวดที่แผ่นหลังก็หายไป รอยถลอกบนมือเองก็แห้งตกสะเก็ด เผยให้เห็นผิวหนังใหม่
ซูเจ๋อลืมตาขึ้น สีหน้าคล้ายยังงุนงง
“ที่แท้เจ้าก็ไม่ได้หายไป... แต่เข้ามาอยู่ในร่างข้า”
เขานึกถึงพืชเรืองแสงในถ้ำ
ตอนนั้นมันแปรเปลี่ยนเป็นเส้นแสงพุ่งเข้าสู่ร่าง เขาคิดว่าตนเพียงดูดซับมันเข้าไป ไม่นึกเลยว่าทั้งต้นจะย้ายมาอยู่ในตำหนักปราณ