ขึ้นสายธนู พาดลูกศร ยิงเทพทั่วหล้า!

ตอนที่ 25 ปิดด่านฝึกตน

6 นาที· 1.4K คำ

ซูเจ๋อวางดาบหักลงบนโต๊ะ

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าขอตัวเข้าห้องก่อน”

ฉินหว่านอ้าปากคล้ายจะพูด แต่ถูกสายตาของซูเจิ้นไห่ห้ามไว้

หลังปิดประตู ซูเจ๋อก็นั่งขัดสมาธิลงบนเตียง

พลังวัวครามภายในกายเริ่มหมุนเวียนอย่างช้า ๆ กระแสความร้อนแล่นไปตามเส้นลมปราณ ซัดล้างวนแล้ววนเล่า

บาดแผลน้อยใหญ่ทั่วร่างยังคงปวดแปลบ โดยเฉพาะบริเวณแผ่นหลังที่ถูกพลังดาบของสือจ้านหลงกระแทกจนบาดเจ็บ ภายในยังมีอาการบอบช้ำอยู่ตลอด

เมื่อลมปราณแท้จริงไหลเวียนมาถึงอก จู่ ๆ ก็มีไอเย็นสายหนึ่งผุดขึ้นจากตันเถียน

ไอเย็นนี้แตกต่างจากความร้อนแผดเผาของพลังวัวคราม ราวกับธารน้ำจากภูเขาไหลผ่านผืนดินไหม้เกรียม ทุกแห่งที่มันไหลผ่าน ความเจ็บปวดก็พลันเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว

ซูเจ๋อนิ่งงันไปครู่หนึ่ง

เขาหลับตาลง แล้วเพ่งพินิจภายใน

กลางตำหนักปราณในตันเถียนซึ่งเดิมว่างเปล่า กลับมีต้นกล้าอ่อนสีเขียวผุดขึ้นมา

ใบไม้เล็กสองใบคลี่ออกเต็มที่ ทั้งต้นโปร่งใสราวแก้ว เปล่งแสงสีเขียวอ่อนโยน

แสงสีเขียวค่อย ๆ ซึมเข้าสู่เส้นลมปราณ ซ่อมแซมบาดแผลเล็กน้อยที่เกิดจากพลังดาบจนหมดสิ้น

ไม่นาน อาการปวดที่แผ่นหลังก็หายไป รอยถลอกบนมือเองก็แห้งตกสะเก็ด เผยให้เห็นผิวหนังใหม่

ซูเจ๋อลืมตาขึ้น สีหน้าคล้ายยังงุนงง

“ที่แท้เจ้าก็ไม่ได้หายไป... แต่เข้ามาอยู่ในร่างข้า”

เขานึกถึงพืชเรืองแสงในถ้ำ

ตอนนั้นมันแปรเปลี่ยนเป็นเส้นแสงพุ่งเข้าสู่ร่าง เขาคิดว่าตนเพียงดูดซับมันเข้าไป ไม่นึกเลยว่าทั้งต้นจะย้ายมาอยู่ในตำหนักปราณ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป