ซูเจ๋อเอ่ยสวนขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า “เจ้าเกิดเป็นเต่ากลับชาติมาหรือไร? ชักดาบช้ายิ่งนัก”
ใบหน้าของชายร่างผอมสูงแดงก่ำจนคล้ายตับหมู
เขาไม่สนใจแบบแผนกระบวนท่าอีกต่อไป อัดลมปราณแท้จริงทั้งหมดลงในดาบยาว ก่อนพุ่งเข้าใส่ซูเจ๋อ ดาบนี้เขาจะผ่าทั้งเจ้าหนุ่มบัดซบและหิมะที่อยู่ใต้เท้าออกเป็นสองซีก
ซูเจ๋อรอจังหวะนี้อยู่แล้ว
ก่อนคมลมดาบจะมาถึงเพียงชั่วพริบตา ร่างของเขาก็ย่อต่ำลงอย่างฉับพลัน ไถลไปกับพื้นจนแทบจะแนบติดดิน ปลายดาบของเขาเกี่ยวกิ่งไม้แห้งท่อนหนึ่งจากพื้นหิมะ แล้วดีดพุ่งใส่ใบหน้าของชายร่างผอมสูง
อีกฝ่ายเบี่ยงศีรษะหลบไปตามสัญชาตญาณ เผยช่องโหว่ออกมาทันที
ซูเจ๋อแทงดาบจากด้านล่าง
คมดาบแทงเข้าชายโครงซ้ายของชายร่างผอมสูง ก่อนพุ่งเฉียงทะลุหัวใจ
ชายร่างผอมสูงเบิกตากว้าง ดาบยาวหลุดจากมือ ปักลงบนพื้นหิมะอย่างแรง
ร่างของเขาโงนเงนอยู่สองครั้ง ก่อนล้มคะมำลงเบื้องหน้า กระแทกหิมะจนฟุ้งกระจาย
ลูกน้องอีกสองคนที่เหลือตกตะลึงจนสิ้นสติ
ซูเจ๋อหันกลับมา ใบหน้ามีเลือดกระเซ็นเปื้อนอยู่สองสามหยด
ดวงตาของเขาสว่างวาบท่ามกลางลมพายุหิมะ ราวกับเปลวเพลิงสองกอง
“ไสหัวไป”
ทั้งสองหันหลังวิ่งหนีทันที แม้แต่ดาบก็ไม่กล้าเก็บ
ซูเจ๋อไม่ได้ตามไป
เขาก้มลงค้นอกเสื้อของชายร่างผอมสูง พบห่อกระดาษน้ำมันห่อหนึ่ง ข้างในไม่มีตั๋วเงิน มีเพียงป้ายอาญาสิทธิ์สีดำหยาบกระด้างชิ้นหนึ่ง
ด้านหน้าป้ายสลักอักษรสามตัวไว้—ค่ายสือหลง
ซูเจ๋อพลิกป้ายดูอีกด้าน พลางแค่นหัวเราะ
“หลิวเต๋อฟู่...มือของเจ้าช่างยื่นมาไกลนัก”