หลิวเฉิงลอบออกจากเมืองทางประตูหลัง
ค่ายสือหลงตั้งอยู่บนภูเขาหินทางเหนือของเมือง ห่างออกไปราว 20 ลี้
ทางขึ้นเขามีเพียงทางแคบสายเดียว สองข้างเป็นผาหิน ง่ายต่อการป้องกันแต่ยากแก่การบุกโจมตี
ในค่ายเลี้ยงโจรสิ้นคิดไว้เจ็ดแปดสิบคน อาศัยปล้นชิงขบวนพ่อค้าที่สัญจรผ่านไปมาเลี้ยงชีพ
ทางการเคยยกกำลังเข้าปราบหลายครั้ง
แต่เส้นทางบนเขาสูงชันอันตราย ทุกครั้งจึงกลับไปมือเปล่า
เมื่อหลิวเฉิงเดินมาถึงกลางไหล่เขา ชายฉกรรจ์สองคนที่ถือดาบก็โผล่ออกมาจากหลังโขดหิน
“หยุด! มาทำอะไร?”
หลิวเฉิงรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้น
“พี่ใหญ่ทั้งสอง ข้าเป็นบุตรชายของนายอำเภอหลิวแห่งเมืองสือหลง มีธุระจะเจรจากับนายใหญ่ของพวกท่าน”
ชายทั้งสองสบตากัน คนหนึ่งหันไปตะโกนขึ้นบนเขา
ครู่ต่อมาก็มีเสียงตอบกลับมาจากด้านบน
“ให้เขาขึ้นมา”
หลิวเฉิงเดินตามชายทั้งสองเข้าไปในค่าย
ลานโล่งภายในค่ายมีกองไฟก่ออยู่หลายกอง โจรภูเขาสิบกว่าคนนั่งล้อมวงอยู่ข้างกองไฟ
พวกมันใช้มีดเฉือนเนื้อที่ยังสุกไม่ทั่ว แล้วยัดเข้าปาก
เมื่อเห็นเขาเข้ามา ทุกคนต่างหันมามอง
สายตาราวกับฝูงหมาป่าหิวโหยที่กำลังจ้องกระต่ายซึ่งเดินมาติดกับดักเอง
หลิวเฉิงฝืนข่มความหวาดหวั่น เดินตามผู้นำทางไปยังหน้าบ้านหินหลังหนึ่งที่อยู่ลึกเข้าไปด้านใน
ประตูเปิดอยู่ ชายร่างกำยำผิวคล้ำนั่งอยู่ข้างใน
บนใบหน้ามีแผลเป็นพาดจากคิ้วซ้ายลงไปถึงคาง
แบ่งใบหน้าทั้งหน้าออกเป็นสองซีก
ขณะนี้เขากำลังใช้ผ้าขาด ๆ เช็ดดาบใหญ่เก้าห่วงเล่มหนึ่ง