ขึ้นสายธนู พาดลูกศร ยิงเทพทั่วหล้า!

ตอนที่ 20 สวรรค์ช่วยข้าแล้ว

6 นาที· 1.3K คำ

หลิวเฉิงกุมศีรษะ ไม่กล้าส่งเสียง

หลังจากหลิวเต๋อฟู่หอบหายใจอยู่สองครั้ง สีหน้าในดวงตาก็แปรเปลี่ยน เดี๋ยวขุ่นมัว เดี๋ยวกระจ่างแจ่ม

“ข้ากล้ำกลืนความแค้นนี้ไม่ลง แต่จะลงมืออย่างโจ่งแจ้งก็ไม่ได้...”

เขาไม่ได้พูดต่อ

หลิวเฉิงเงยหน้ามองบิดา พลันรู้สึกเย็นวาบไปทั่วแผ่นหลัง

......

ซูเจ๋อกลับถึงบ้านยามตะวันใกล้ลับขอบฟ้า

ฉินหว่านกำลังกวาดลานบ้าน ครั้นเห็นเขาเข้ามา ไม้กวาดในมือก็ร่วงลงพื้น

“เสี่ยวเจ๋อ!”

ซูเจิ้นไห่ออกมาจากโถงกลาง พอเห็นบุตรชาย สีหน้าที่ขึงตึงมาตลอดทั้งวันจึงคลายลงในที่สุด

“กลับมาแล้วหรือ”

“กลับมาแล้วขอรับ”

ซูเจ๋อปิดประตู ก่อนล้วงตั๋วเงินสามพันตำลึงออกจากอกเสื้อ วางลงบนโต๊ะ

“ท่านพ่อ ท่านแม่ นี่คือค่าตอบแทนคราวนี้ ผู้ใหญ่ท่านนั้นบอกว่าข้านำทางได้ดี จึงมอบสิ่งของให้เป็นรางวัลอีกเล็กน้อย”

ฉินหว่านเห็นตั๋วเงินกองนั้นบนโต๊ะ ดวงตาก็เบิกค้าง

ซูเจิ้นไห่ไม่ได้มองตั๋วเงิน เขาจ้องซูเจ๋อแล้วถามเสียงขรึมว่า “เจ้านำพวกนางไปที่ใด”

“หุบธารอสนี”

ดวงตาของซูเจิ้นไห่หรี่ลงทันที

“พวกเจ้าเจอสิ่งอื่นด้วยหรือไม่”

“ท่านพ่อทราบได้อย่างไร”

“หุบธารอสนีไม่มีทางมีแรดเขาอสนีอยู่เพียงตัวเดียว”

ซูเจิ้นไห่ถือไม้เท้าไว้ในมือ

“ตอนข้ายังหนุ่ม เคยติดตามอาจารย์เข้าไปดูครั้งหนึ่ง จากระยะไกลเห็นสัตว์อสูรที่แผ่กลิ่นอายน่าสะพรึงกลัวตัวหนึ่ง เพียงเห็นก็รีบถอยออกมาทันที ทั่วร่างมันปกคลุมด้วยเกล็ดและกระดอง มีเขาอยู่สองข้างศีรษะ”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป