ขึ้นสายธนู พาดลูกศร ยิงเทพทั่วหล้า!

ตอนที่ 15 หน่วยปราบมาร

6 นาที· 1.5K คำ

รุ่งเช้าวันถัดมา หลิวเต๋อฟู่ส่งคนขึ้นเขาไปตามหาร่องรอยของหลิวเสี่ยนอีกครั้ง

ทว่าฝนเพิ่งตกลงมา ร่องรอยที่ฝูงหมาป่าทิ้งไว้จึงถูกชะล้างจนกระจัดกระจาย

กลับพบศพนายพรานอยู่หลายศพ

ถูกแทะจนเหลือแต่โครงกระดูก

ส่วนศพของหลิวเสี่ยนนั้นหาไม่พบ

หลิวเต๋อฟู่นั่งอยู่ในโถงใหญ่ สีหน้าเขียวคล้ำ

หลิวเฉิงโวยวายอยู่เบื้องล่าง

“ท่านพ่อ พี่ใหญ่ต้องถูกซูเจ๋อฆ่าตายแน่! ท่านให้ข้านำคนไปตระกูลซู จับคนทั้งบ้านมาให้หมด แล้วทรมานเค้นถาม ดูว่าพวกมันจะยอมสารภาพหรือไม่!”

“พอได้แล้ว!”

หลิวเต๋อฟู่ตบโต๊ะดังปัง

“เจ้ารู้อะไรบ้าง! ยามนี้ยังไม่มีหลักฐาน พี่ใหญ่ของเจ้าก็หายสาบสูญ ไม่รู้เป็นตายร้ายดี ซูเจ๋อยังกล่าวถึงคุณงามความดีของพี่เจ้าให้คนทั้งเมืองฟัง หากลงมือกับเขาในเวลานี้ ก็เท่ากับบอกทุกคนว่าพวกเรามีความผิดอยู่ในใจ”

หลิวเฉิงถูกตวาดจนไม่กล้าพูด ริมฝีปากสั่นระริก

แววตาของหลิวเต๋อฟู่มืดมน

“ซูเจ๋อ...ต้องรู้อะไรบางอย่างแน่ ต่อหน้าผู้คนลงมือกับเขาไม่ได้ แต่ลับหลังยังมีวิธีอีกมาก”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง

“รอก่อน...”

ยังไม่ทันสิ้นเสียง ประตูโถงใหญ่ก็ถูกกระแทกเปิดดังปัง

ลมราตรีพัดกรูเข้ามา เปลวเทียนไหววูบ

เงาดำสายหนึ่งยืนอยู่หน้าธรณีประตู ร่างกายถูกคลุมมิดชิด

เผยให้เห็นเพียงใบหน้าซีดขาวครึ่งซีก

“ผู้ใด!”

หลิวเฉิงตกใจจนผุดลุกจากเก้าอี้

มือไม้พันกันขณะพยายามชักดาบสั้นที่เอว

สีหน้าหลิวเต๋อฟู่เคร่งขรึม ถึงอย่างไรเขาก็ผ่านโลกมาบ้าง จึงมิได้เสียอาการเช่นบุตรชาย

ทว่ามือกลับกดลงบนขอบโต๊ะแล้ว

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป