รุ่งเช้าวันถัดมา หลิวเต๋อฟู่ส่งคนขึ้นเขาไปตามหาร่องรอยของหลิวเสี่ยนอีกครั้ง
ทว่าฝนเพิ่งตกลงมา ร่องรอยที่ฝูงหมาป่าทิ้งไว้จึงถูกชะล้างจนกระจัดกระจาย
กลับพบศพนายพรานอยู่หลายศพ
ถูกแทะจนเหลือแต่โครงกระดูก
ส่วนศพของหลิวเสี่ยนนั้นหาไม่พบ
หลิวเต๋อฟู่นั่งอยู่ในโถงใหญ่ สีหน้าเขียวคล้ำ
หลิวเฉิงโวยวายอยู่เบื้องล่าง
“ท่านพ่อ พี่ใหญ่ต้องถูกซูเจ๋อฆ่าตายแน่! ท่านให้ข้านำคนไปตระกูลซู จับคนทั้งบ้านมาให้หมด แล้วทรมานเค้นถาม ดูว่าพวกมันจะยอมสารภาพหรือไม่!”
“พอได้แล้ว!”
หลิวเต๋อฟู่ตบโต๊ะดังปัง
“เจ้ารู้อะไรบ้าง! ยามนี้ยังไม่มีหลักฐาน พี่ใหญ่ของเจ้าก็หายสาบสูญ ไม่รู้เป็นตายร้ายดี ซูเจ๋อยังกล่าวถึงคุณงามความดีของพี่เจ้าให้คนทั้งเมืองฟัง หากลงมือกับเขาในเวลานี้ ก็เท่ากับบอกทุกคนว่าพวกเรามีความผิดอยู่ในใจ”
หลิวเฉิงถูกตวาดจนไม่กล้าพูด ริมฝีปากสั่นระริก
แววตาของหลิวเต๋อฟู่มืดมน
“ซูเจ๋อ...ต้องรู้อะไรบางอย่างแน่ ต่อหน้าผู้คนลงมือกับเขาไม่ได้ แต่ลับหลังยังมีวิธีอีกมาก”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง
“รอก่อน...”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง ประตูโถงใหญ่ก็ถูกกระแทกเปิดดังปัง
ลมราตรีพัดกรูเข้ามา เปลวเทียนไหววูบ
เงาดำสายหนึ่งยืนอยู่หน้าธรณีประตู ร่างกายถูกคลุมมิดชิด
เผยให้เห็นเพียงใบหน้าซีดขาวครึ่งซีก
“ผู้ใด!”
หลิวเฉิงตกใจจนผุดลุกจากเก้าอี้
มือไม้พันกันขณะพยายามชักดาบสั้นที่เอว
สีหน้าหลิวเต๋อฟู่เคร่งขรึม ถึงอย่างไรเขาก็ผ่านโลกมาบ้าง จึงมิได้เสียอาการเช่นบุตรชาย
ทว่ามือกลับกดลงบนขอบโต๊ะแล้ว