หลิวเต๋อฟู่พาคนจากไปแล้ว
ฉินหว่านฝืนทนต่อไปไม่ไหว ในที่สุดก็ทรุดตัวพิงกำแพงลงนั่งกับพื้น ปิดปากร้องไห้เงียบ ๆ
ซูเจิ้นไห่ใช้ไม้เท้าพยุงกายเดินมาหาซูเจ๋อ ก่อนเอ่ยเสียงต่ำว่า “นี่เป็นแผนการ”
“ข้ารู้”
ซูเจ๋อเหน็บมีดล่าสัตว์ไว้ด้านหลังเอว แล้วหยิบเสบียงแห้งหลายชิ้นยัดใส่อกเสื้อ
“ไม่ว่าวันนี้คนที่มาจะเป็นใคร จุดประสงค์ของหลิวเต๋อฟู่ก็ชัดเจนยิ่งนัก—ยืมมือผู้อื่นสังหารคน”
ซูเจิ้นไห่มองเขาอยู่นานโดยไม่พูดอะไร
“เจ้าคิดจะทำอย่างไร?”
ซูเจ๋อผูกสายคาดเอวให้แน่น เงยหน้าสบตาบิดา
“เมื่อเข้าไปในป่าแล้ว ใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายวางแผน ยังพูดได้ไม่เต็มปาก”
ซูเจิ้นไห่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตบไหล่เขาเบา ๆ ในที่สุด
“กลับมาให้ได้”
“ได้”
ซูเจ๋อสะพายมีดล่าสัตว์ไว้บนหลัง ก้าวฉับ ๆ ออกจากประตูเรือน
ปากทางเข้าเมือง
หลิวเฉิงเดินตามหลิวเต๋อฟู่ พลางเอ่ยเสียงเบา
“ท่านพ่อ แผนนี้ยอดเยี่ยมจริง ๆ รอให้เขาเข้าไปในป่าแล้ว ก็ปล่อยให้เราจัดการได้ตามใจ”
หลิวเต๋อฟู่ตบกบาลเขาไปหนึ่งฉาด
“ยอดเยี่ยมบ้าบออะไร! จัดการบ้าบออะไร! เจ้าคิดว่าผู้ใหญ่จากหน่วยปราบมารเป็นพวกเราหรือ? ข้าบอกเจ้าไว้ คนพวกนั้นมันหมาบ้า เป็นผีร้าย เป็นดาวอัปมงคลจากสวรรค์ลงมาเกิด! พวกมันไม่เคยมองฐานะ ไม่เคยถามหาเหตุผล ในสายตาพวกมัน พ่อเจ้าไม่ต่างจากหมาป่าข้างถนนตัวหนึ่ง!”
หลิวเฉิงถูกตบจนมึนงง
เขากุมท้ายทอย ไม่กล้าส่งเสียง
หลิวเต๋อฟู่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วลดเสียงลง
“เพราะฉะนั้น เราสองคนต้องถอนตัวให้สะอาด ซูเจ๋อตายเสียได้ก็ดี จะได้ไม่ต้องลงมือเอง ต่อให้ไม่ตาย ด้วยนิสัยของเขา เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มสังหารพวกนั้นก็ไม่มีทางได้ดี ยิ่งเราอยู่ห่างเท่าไรก็ยิ่งดี อีกสักครู่พอส่งเขาถึงปากทางเข้าเมืองแล้ว เจ้าอย่าพูดเกินแม้แต่คำเดียว จำได้หรือไม่?”