ขึ้นสายธนู พาดลูกศร ยิงเทพทั่วหล้า!

ตอนที่ 17 ขั้นห้า?

7 นาที· 1.6K คำ

ซูเจ๋อยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก ก่อนชี้ไปข้างหน้า

ห่างออกไปราวสี่ห้าสิบก้าว ป่ากลับหายวับไปอย่างกะทันหัน

เบื้องหน้ากลายเป็นแอ่งเว้าขนาดมหึมา

ผนังเขารอบด้านไหม้เกรียมดำสนิท ราวกับถ่าน ไร้แม้แต่ต้นหญ้าสักต้น

กลางแอ่งมีหลุมลึกแห่งหนึ่ง สายฟ้าแลบแล่นเกรี้ยวกราดอยู่ภายใน

บางครั้งฟ้าผ่าลงบนก้นหลุม

สะเก็ดไฟแตกกระจายเป็นวงกว้าง

เสียงฟ้าร้องครืนครั่นดังกระหึ่มขึ้นมาจากก้นหลุมไม่ขาดสาย จนแก้วหูสั่นสะเทือนเจ็บปวด

ส่วนลึกที่สุดของบึงอสนีบาตนั้น

มีสัตว์ยักษ์ตัวหนึ่งหมอบอยู่

รูปร่างของมันคล้ายแรด ทั้งร่างเป็นสีเทาดำ

บนผิวหนังมีลายอสนีสีน้ำเงินเรืองแสงปกคลุมอยู่ทั่ว

เขาเดี่ยวงอกอยู่กลางหน้าผาก ประกายสายฟ้ากระโดดไปมาจากปลายเขาไม่หยุด

มันหมอบหลับอยู่บนพื้น คล้ายกำลังเคลิ้มหลับไปพร้อมเสียงฟ้าร้อง บนร่างมีสายฟ้าเล็ก ๆ แลบขึ้นเป็นระยะ

“ตรงนั้นแหละ”

ซูเจ๋อกดเสียงต่ำ

ชวีเย่กวาดตามองรอบด้าน ก่อนเอ่ยเสียงเบา

“คุณหนู อยู่ตรงนั้น”

หญิงสาวพยักหน้า สายตาจับจ้องไปยังบริเวณด้านหลังแรดเขาอสนี

“เจ้าไปขวางมันไว้”

ชวีเย่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ร่างวูบไหวพุ่งไปยังบึงอสนีบาต

เขาลอบเข้าใกล้สัตว์ปีศาจที่กำลังหลับสนิท

ซูเจ๋อย่อตัวลง มือจับด้ามดาบล่าสัตว์ไว้

เขารู้ว่าหน้าที่ของตนเสร็จสิ้นแล้ว

แต่กลับไม่ได้จากไป

ไม่ใช่เพียงเพราะยังไม่ได้รับเงินสามพันตำลึง

เขายังอยากเห็นด้วยว่าฝีมือของชวีเย่เป็นเช่นไร

ชวีเย่มาถึงขอบบึงอสนีบาต ใช้ปลายเท้าแตะพื้นดินดำเกรียมเบา ๆ

ร่างทั้งร่างก็ทะยานออกไป

มือขวาลูบเอว ดาบยาวสีดำสนิทเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือ

ตัวดาบไม่สะท้อนแสง ราวกับดูดกลืนแสงรอบข้างเข้าไปจนหมด

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป