ซูเจ๋อยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก ก่อนชี้ไปข้างหน้า
ห่างออกไปราวสี่ห้าสิบก้าว ป่ากลับหายวับไปอย่างกะทันหัน
เบื้องหน้ากลายเป็นแอ่งเว้าขนาดมหึมา
ผนังเขารอบด้านไหม้เกรียมดำสนิท ราวกับถ่าน ไร้แม้แต่ต้นหญ้าสักต้น
กลางแอ่งมีหลุมลึกแห่งหนึ่ง สายฟ้าแลบแล่นเกรี้ยวกราดอยู่ภายใน
บางครั้งฟ้าผ่าลงบนก้นหลุม
สะเก็ดไฟแตกกระจายเป็นวงกว้าง
เสียงฟ้าร้องครืนครั่นดังกระหึ่มขึ้นมาจากก้นหลุมไม่ขาดสาย จนแก้วหูสั่นสะเทือนเจ็บปวด
ส่วนลึกที่สุดของบึงอสนีบาตนั้น
มีสัตว์ยักษ์ตัวหนึ่งหมอบอยู่
รูปร่างของมันคล้ายแรด ทั้งร่างเป็นสีเทาดำ
บนผิวหนังมีลายอสนีสีน้ำเงินเรืองแสงปกคลุมอยู่ทั่ว
เขาเดี่ยวงอกอยู่กลางหน้าผาก ประกายสายฟ้ากระโดดไปมาจากปลายเขาไม่หยุด
มันหมอบหลับอยู่บนพื้น คล้ายกำลังเคลิ้มหลับไปพร้อมเสียงฟ้าร้อง บนร่างมีสายฟ้าเล็ก ๆ แลบขึ้นเป็นระยะ
“ตรงนั้นแหละ”
ซูเจ๋อกดเสียงต่ำ
ชวีเย่กวาดตามองรอบด้าน ก่อนเอ่ยเสียงเบา
“คุณหนู อยู่ตรงนั้น”
หญิงสาวพยักหน้า สายตาจับจ้องไปยังบริเวณด้านหลังแรดเขาอสนี
“เจ้าไปขวางมันไว้”
ชวีเย่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ร่างวูบไหวพุ่งไปยังบึงอสนีบาต
เขาลอบเข้าใกล้สัตว์ปีศาจที่กำลังหลับสนิท
ซูเจ๋อย่อตัวลง มือจับด้ามดาบล่าสัตว์ไว้
เขารู้ว่าหน้าที่ของตนเสร็จสิ้นแล้ว
แต่กลับไม่ได้จากไป
ไม่ใช่เพียงเพราะยังไม่ได้รับเงินสามพันตำลึง
เขายังอยากเห็นด้วยว่าฝีมือของชวีเย่เป็นเช่นไร
ชวีเย่มาถึงขอบบึงอสนีบาต ใช้ปลายเท้าแตะพื้นดินดำเกรียมเบา ๆ
ร่างทั้งร่างก็ทะยานออกไป
มือขวาลูบเอว ดาบยาวสีดำสนิทเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือ
ตัวดาบไม่สะท้อนแสง ราวกับดูดกลืนแสงรอบข้างเข้าไปจนหมด