หัวใจของซูเจ๋อราวกับถูกมือเย็นเยียบข้างหนึ่งบีบรัดแน่น
ขั้นห้าสินะ สูงกว่าแรดเขาอสนีถึงสองขั้น
หากแรดเขาอสนีเป็นเพียงสัตว์ดุร้ายตัวหนึ่ง เช่นนั้นโหวอสนีเซียวก็คือภัยพิบัติที่เดินเหินได้
“สถานที่บัดซบเช่นนี้มีอสูรขั้นห้าอยู่ได้อย่างไร?”
สีหน้าของชวีเย่เคร่งขรึมขึ้นเป็นครั้งแรก แรดเขาอสนีเป็นอสูรขั้นเจ็ด เขาคนเดียวก็รับมือได้
แต่อสูรขั้นห้านั้นแตกต่างออกไป
ขาทั้งสองข้างของซูเจ๋ออ่อนแรง แทบจะฝืนยืนไว้ไม่ให้ล้ม
เขามองโหวอสนีเซียวจ้องซากศพของแรดเขาอสนี ดวงตาแดงก่ำคู่นั้นราวกับมีเปลวเพลิงลุกโชน
“พวกมันเป็นคู่กันหรือ?”
“เหลวไหล!” ชวีเย่ด่า “ตัวหนึ่งมีเกล็ด อีกตัวมีหนัง ตัวหนึ่งมีเขาสายฟ้า อีกตัวมีเขาคู่ ไม่ใช่แม้แต่เผ่าพันธุ์เดียวกัน จะเป็นคู่กันได้อย่างไร?”
“ถ้าอย่างนั้นเหตุใดมันถึงทำหน้าเหมือนเมียตายเล่า?”
ในที่สุดหญิงสาวก็เอ่ยปาก “หุบปากให้หมด”
น้ำเสียงของนางยังคงเย็นชาเช่นเดิม ทว่าเพิ่มความหนักอึ้งที่ไม่เคยมีมาก่อน ซูเจ๋อกับชวีเย่ต่างเงียบเสียงลง
โหวอสนีเซียวส่งเสียงคำรามยาวสะท้าน จนพื้นดินสั่นไหว
สายฟ้าระหว่างเขาคู่บนหน้าผากของมันสว่างเจิดจ้าขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะรวมตัวเป็นสายฟ้าสีม่วงขนาดใหญ่เท่าท่อนแขน ฟาดลงมายังจุดที่ทั้งสามอยู่
หญิงสาวยกมือซ้ายขึ้น
กำไลเงินที่ข้อมือของนาง ซึ่งซูเจ๋อไม่เคยสังเกตเห็น พลันเปล่งแสงสีทองเจิดจ้า