หลิวเต๋อฟู่เบียดฝ่าฝูงชนออกมา ใบหน้าแต้มรอยยิ้มประจบประแจง
สือจ้านหลงหันกลับมาเลิกคิ้ว
“นายกเมืองหลิว?”
“ข้าเอง ข้าเอง”
หลิวเต๋อฟู่วิ่งเหยาะ ๆ มาหยุดตรงหน้าสือจ้านหลง หลังค้อมงอราวกับกุ้ง
“หัวหน้าค่ายใหญ่ ข้าคุ้นเคยกับเมืองสือหลงดี! บ้านซูเจ๋ออยู่หลังที่สามทางตะวันตกของเมือง หน้าบ้านมีต้นไหวเก่าแก่อยู่ต้นหนึ่ง บิดาของเขาชื่อซูเจิ้นไห่ เมื่อก่อนเคยเป็นหัวหน้ากองล่าสัตว์”
สือจ้านหลงหรี่ตา คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
“คนคุ้นเคยเก่านี่เอง”
เขาก้าวเดินมุ่งหน้าไปทางตะวันตกของเมือง
“ซูเจิ้นไห่... ปีนั้นนำกองล่าสัตว์มาปะทะกับข้าหลายครั้ง บีบให้ข้าถอยร่นไปไม่น้อย คิดไม่ถึงว่าซูเจ๋อจะเป็นลูกชายของมัน”
หลิวเต๋อฟู่เดินตามหลัง พยักหน้ารับไม่หยุด
ชาวเมืองสองข้างถนนถูกพวกโจรภูเขาใช้ดาบจี้บังคับให้เดินตามมาอย่างทุลักทุเล บางคนเริ่มกระซิบกระซาบ
“เพราะเจ้าหนุ่มตระกูลซูนั่นแท้ ๆ...”
“ไปหาเรื่องใครไม่หา ดันไปหาเรื่องคนค่ายสือหลง...”
“คราวนี้ดีเลย พวกเราทั้งเมืองพลอยเดือดร้อนไปด้วย...”
ตระกูลซู
ซูเจิ้นไห่นั่งอยู่บนม้านั่งหินกลางลาน มือยันไม้เท้าไว้
ไม้เท้านั้นซูเจ๋อเหลาไว้ก่อนขึ้นเขา ลำไม้ตรงดิ่ง ส่วนปลายถูกขัดจนเรียบลื่น
เมื่อได้ยินเสียงอึกทึกจากด้านนอกใกล้เข้ามาทุกที เขาจึงค่อย ๆ ลุกขึ้น
ประตูห้องของซูเจ๋อปิดสนิท ไม่เปิดมาสามวันแล้ว
ซูเจิ้นไห่หันกลับไปมองประตูบานนั้น ก่อนเดินไปยังประตูลาน แล้วเปิดบานไม้เก่าทั้งสองออก เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้น