สือจ้านหลงพลิกตัวขึ้นม้า แล้วฟาดบั้นท้ายมันอย่างแรง ม้าดำส่งเสียงร้องลั่น ก่อนควบตะบึงไปทางปากเมือง
ซูเจ๋อไม่ได้ไล่ตาม
เขาเกี่ยวปลายเท้าเข้ากับดาบยาวเล่มหนึ่งที่โจรภูเขาทิ้งไว้บนพื้น ดาบพลันลอยขึ้น ก่อนจะสะบัดหลังเท้าเตะส่งออกไป
“ฟิ้ว—”
ดาบยาวพุ่งแหวกอากาศดุจลูกธนูหลุดจากสาย คมดาบฟันเข้าที่ขาม้าอย่างแม่นยำ
ม้าดำร้องเสียงหลง ขาหน้าทั้งสองข้างขาดสะบั้น ร่างมหึมาล้มคว่ำลงกับพื้น สลัดสือจ้านหลงกระเด็นไปไกลหลายจั้ง
สือจ้านหลงกลิ้งอยู่บนหิมะหลายตลบ เพิ่งจะยันกายลุกขึ้นได้ ฝ่าเท้าข้างหนึ่งก็เหยียบลงบนท้ายทอยของเขาเสียแล้ว
ซูเจ๋อยืนถือดาบอยู่ด้านหลัง มองลงมาจากที่สูง
“หนีรึ? มิใช่ว่าเจ้าจะเอาหัวข้าไปเซ่นไหว้พี่น้องของเจ้าหรือ?”
ใบหน้าสือจ้านหลงจมอยู่ในหิมะ ร่างสั่นเทิ้มไปทั้งตัว
“อย่า...อย่าฆ่าข้า! น้องซู พี่ซู ท่านปู่ซู! ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้ว! ทั้งหมดเป็นเพราะไอ้หลิวเต๋อฟู่สารเลวนั่น! เป็นมัน เป็นมันที่จ่ายเงินหนึ่งหมื่นตำลึงจ้างข้ามาฆ่าเจ้า!”
หลิวเต๋อฟู่กำลังคิดฉวยโอกาสหลบหนีท่ามกลางความวุ่นวาย พอได้ยินประโยคนั้น ร่างทั้งร่างก็แข็งค้างอยู่กับที่
“เจ้า...เจ้าพูดเหลวไหล!”
สือจ้านหลงเงยหน้าขึ้นจากกองหิมะ ชี้ไปยังหลิวเต๋อฟู่
“ก็เป็นมันนั่นแหละ! มันให้หลิวเฉิงนำเงินไปส่งที่ค่ายของข้า บอกให้ข้าส่งคนไปดักฆ่าเจ้าในป่าดำ ภายหลังคนของเจ้าสังหารรองหัวหน้าค่ายของข้า ข้าจึงพาคนมาล้างแค้น ท่านปู่ซู ความแค้นมีเจ้าของ หนี้มีลูกหนี้ หากต้องการคิดบัญชีก็ไปหาเขาสิ!”
ใบหน้าหลิวเต๋อฟู่ซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดไม่ออก