มือที่ซูเจ๋อใช้ถือถ้วยชาชะงักค้าง
“ออกไปข้างนอกหรือ?”
“เมืองสือหลงเล็กเกินไป”
ซูเจิ้นไห่มองเงาภูเขาดำทะมึนที่อยู่ไกลออกไป
“หากเจ้าอยู่ที่นี่ ต่อให้แข็งแกร่งเพียงใดก็ไปได้ไม่ไกล โลกภายนอกกว้างใหญ่กว่าที่เจ้าคิดนัก”
ซูเจ๋อเงียบไปครู่หนึ่ง
“ข้าเคยคิดไว้”
เขาวางถ้วยชาลง แล้วมองบิดา
“เมื่อก่อนมีอาจารย์เล่านิทานคนหนึ่งมาที่เมือง เล่าเรื่องอยู่ตรงปากตลาดสามวัน เขาบอกว่าใจกลางแคว้นต้าโจวมีสำนักฝึกยุทธ์ระดับฟ้าถึงเก้าแห่ง แต่ละแห่งล้วนฝึกศิษย์ขั้นสี่ขึ้นไปได้ ทั้งยังบอกว่าบนถนนจูเชว่ในเมืองหลวง ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นห้ามีอยู่ทั่วทุกหัวระแหง ต้องขั้นสี่จึงจะเรียกว่ายอดฝีมือ ส่วนขั้นสามถึงกล้าพูดว่าตนเป็นบุคคลสำคัญ”
ซูเจ๋อยิ้ม ดวงตาฉายประกาย
“ตอนนั้นข้าก็คิดอยู่ ว่าเมื่อใดจะได้ไปเปิดหูเปิดตาเสียที”
ซูเจิ้นไห่ยิ้มเช่นกัน ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบเล็กน้อย
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดตอนแรกข้าจึงไม่อยากสอนวรยุทธ์ให้เจ้า?”
“เพราะเหตุใด?”
“เพราะครอบครัวเราหนีออกมาจากเมืองหลวง”
ซูเจ๋อชะงักไป
“เมืองหลวงหรือ?”
“ใช่ เมื่อก่อนครอบครัวเราก็อยู่ในเมืองหลวง เป็นตระกูลขุนนางโดยแท้ ตระกูลซูแม้ไม่ใช่ตระกูลใหญ่ชั้นแนวหน้าในราชสำนัก แต่ก็มีอิทธิพลอยู่บ้าง”
ซูเจ๋อหยอกเย้า “เช่นนั้นข้าก็ยังมีวาสนาเป็นคุณชายอยู่กระมัง?”
“หุบปาก”
ซูเจิ้นไห่ดุด่ากลั้วหัวเราะ ก่อนสีหน้าจะหม่นลงอีกครั้ง
“น่าเสียดายที่ท่านปู่ของเจ้าล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกิน เพียงคนผู้นั้นเอ่ยวาจาเดียว ตระกูลซูก็ถูกป้ายสีว่าเป็นกบฏ ทั้งยังถูกสั่งประหารล้างตระกูลสามชั่วคน”