ซูเจ๋อเปลือยท่อนบน สวมเพียงกางเกงขายาวผ้าหยาบ ร่างกายผอมเพรียวแต่กล้ามเนื้อเป็นมัดชัดเจน ราวกับหล่อขึ้นจากเหล็ก
สามวันมานี้เขาไม่ออกจากบ้าน ใบหน้าจึงซีดเซียวอยู่บ้าง ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับสว่างวาบจนชวนหวั่นเกรง
เขากวาดตามองเหตุการณ์ในลานบ้าน สายตาหยุดอยู่บนหิมะที่ซูเจิ้นไห่กระอักเลือดอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะเลื่อนไปยังสือจ้านหลง
สุดท้ายจึงเห็นฉินหว่านยืนตัวสั่นงันงกอยู่ตรงประตูห้องโถง มือกำมีดทำครัวไว้แน่น
พอฉินหว่านเห็นเขาออกมา นางก็พุ่งเข้าใส่ราวกับเสียสติ
「เจ๋อเอ๋อร์! หนีไป! รีบหนีไป!」
นางคว้าแขนซูเจ๋อไว้แน่น พยายามลากเขากลับเข้าไป
ซูเจ๋อกุมมือมารดา น้ำเสียงอ่อนโยน
「ท่านแม่ มอบเรื่องนี้ให้ข้าเถิด」
「ไม่ได้! เจ้าไม่ใช่คู่มือเขา รีบหนีไป...」
「ท่านแม่」
ซูเจ๋อค่อย ๆ แกะมือนางออกอย่างแผ่วเบา
「ท่านเข้าไปในห้อง แล้วลงกลอนประตูให้แน่น ไม่ว่าจะได้ยินสิ่งใดก็อย่าออกมา」
ฉินหว่านเงยหน้ามองเขา น้ำตารินไหลไม่ขาดสาย
นางเห็นความสงบนิ่งที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของบุตรชาย
ริมฝีปากสั่นระริกอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดนางก็ยอมปล่อยมือ แล้วถอยเข้าไปในห้องโถง
ซูเจ๋อเดินไปข้างกายซูเจิ้นไห่ ก่อนย่อตัวลงประคองเขาขึ้นมา
ซูเจิ้นไห่หอบหายใจหนัก หน้าอกชุ่มโชกไปด้วยเลือด
「พ่อไร้ประโยชน์แล้ว...สู้มันไม่ไหว...」
ซูเจ๋อส่ายหน้า
「ท่านพ่อเก่งมากแล้ว ที่เหลือมอบให้ข้าเถิด」
เขาหยิบมีดล่าสัตว์ที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา
ด้ามมีดยังคงมีไออุ่นจากฝ่ามือของซูเจิ้นไห่หลงเหลืออยู่
ซูเจ๋อลุกขึ้น ประคองซูเจิ้นไห่เข้าไปในห้องโถง แล้วบอกฉินหว่านว่า 「ลงกลอนจากด้านใน ไม่ว่าจะได้ยินสิ่งใดก็ห้ามออกมา」