“ข้าเอง”
ซูเจ๋อก้าวออกมาจากใต้ต้นไม้ แสงจันทร์สาดลงบนใบหน้า ทำให้ใบหน้าอ่อนเยาว์ของเขาดูสว่างผ่องยิ่งขึ้น
ชิวหยางมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหัวเราะขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“เฮอะ น่าสนใจนัก สถานที่ซอมซ่อเช่นนี้กลับบ่มเพาะยอดฝีมือขั้นแปดได้ เจ้าหนุ่ม ปีนี้เจ้าอายุเท่าไรแล้ว?”
“สิบห้า ไม่สิ...สิบหกแล้ว”
“สิบหกหรือ...”
ชิวหยางจุปากพลางกล่าว
“ในหมู่บุตรหลานตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวงของแคว้น ผู้ที่อายุสิบหกแล้วบรรลุขั้นแปดก็มีไม่มาก เจ้ามีพรสวรรค์ไม่น้อยทีเดียว”
เหลยซิวไม่พูดพร่ำอีก ปลายดาบชี้ตรงไปยังซูเจ๋อ
“ซูเจ๋อ เจ้าตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีสังหารขุนนางราชสำนัก กองตรวจการจะจับกุมเจ้าตามกฎหมาย”
ซูเจ๋อกางมือทั้งสองข้างออก
“หลักฐานเล่า?”
เหลยซิวขมวดคิ้ว
“หลิวเฉิงแห่งตระกูลหลิวไปเมืองหลวงของแคว้นเพื่อร้องทุกข์ กล่าวหาว่าเจ้าสังหารบิดาของเขา หลิวเต๋อฟู่ และพี่ชาย หลิวเสี่ยน”
พอได้ยินเช่นนั้น ซูเจ๋อจึงนึกถึงหลิวเฉิงขึ้นมาได้
ตอนนั้นเขาไม่ได้ใส่ใจอีกฝ่ายมากนัก ไม่คิดเลยว่าจะหนีไปถึงเมืองซูโจวจริง ๆ
“หลิวเสี่ยนพบฝูงหมาป่าเขี้ยวน้ำแข็งระหว่างเข้าป่าล่าสัตว์ จึงถูกกัดตาย พรานที่เข้าป่าในวันนั้นล้วนเป็นพยานได้”
ซูเจ๋อกล่าวต่อ
“ส่วนหลิวเต๋อฟู่ ถูกสือจ้านหลง หัวหน้าโจรแห่งค่ายสือหลง ฟันตายกลางถนน วันนั้นมีชาวบ้านหลายสิบคนอยู่ในเหตุการณ์”
“จะใส่ร้ายคนดีด้วยคำกล่าวอ้างฝ่ายเดียวได้อย่างไร”
“ยิ่งไปกว่านั้น ข้ายังกวาดล้างค่ายสือหลงด้วย สือจ้านหลงเป็นฝีมือข้าเอง”
“เหตุใดเจ้าจึงไปมีเรื่องกับโจรภูเขาได้?”
เหลยซิวถามอย่างสงสัย
ตามปกติแล้ว โจรภูเขามักสนใจขบวนพ่อค้าที่สัญจรไปมา เมืองเล็ก ๆ เช่นนี้ย่อมมีผลประโยชน์ให้พวกมันน้อยกว่า