ชวีเย่เดินไปตรงหน้าสตรีผู้นั้นแล้วแบมือออก
พลังจิตของซูเจ๋อแผ่ไปทางนั้นโดยไม่รู้ตัว
เขาเคยเห็นป้ายอาญาสิทธิ์มาก่อน
มันทำจากทองแดง ขนาดเท่าฝ่ามือ มีตัวอักษรสลักอยู่บนนั้น
สายตาของซูเจ๋อกวาดผ่านเพียงวูบเดียว ก็เห็นอักษรสามตัวนั้น—เสิ่นชิงฮว่า
สตรีผู้นี้ชื่อเสิ่นชิงฮว่าหรือ?
เสิ่นชิงฮว่าพลิกมือ ป้ายอาญาสิทธิ์ก็หายวับไปจากมือชวีเย่อย่างรวดเร็ว ราวกับเล่นกล
ชวีเย่รู้สึกถึงบางสิ่ง จึงหันกลับมามองซูเจ๋อ ก่อนแสยะยิ้ม
“น้องชายดวงแข็งไม่เบา”
แผ่นหลังของซูเจ๋อเกร็งขึ้น ทว่าสีหน้ากลับไม่เผยพิรุธแม้แต่น้อย
เขายิ้มกล่าวว่า “พาพวกข้าไปด้วยก็พอแล้ว”
ชวีเย่เสียบมอสเรืองแสงเข้าไปในผนังหิน
“ได้ ขอเพียงตามพวกข้าทันก็พอ”
เสิ่นชิงฮว่าลุกขึ้นยืนแล้ว
นางมองผนังหินรอบด้าน บนนั้นคล้ายมีตัวอักษรสลักอยู่
ซูเจ๋อมองตามสายตาของนาง
พอมองเห็นลวดลายสีแดงคล้ำอยู่เลือนราง
“ที่นี่...มิใช่ถ้ำธรรมดา”
เสิ่นชิงฮว่ากล่าวช้า ๆ
สีหน้าของชวีเย่เคร่งขรึมขึ้น
เขามองเสิ่นชิงฮว่า คำพูดจ่ออยู่ที่ริมฝีปากแต่กลับกลืนลงคอไป
“หรือว่าตำนานจะเป็นจริง ที่นี่คือสถานที่ของใต้เท้าท่านนั้น...”
เขาไม่ได้พูดต่อจนจบ
เสิ่นชิงฮว่าพยักหน้าเล็กน้อย
“หากเป็นเช่นนั้นจริง ที่นี่ก็ไม่ใช่ที่ที่พวกเราจะเข้าไปได้ กลับไปก่อน เรื่องนี้ข้าจะเล่าให้ท่านพ่อฟัง”
ชวีเย่ไม่ได้ซักถามต่อ
เขาเก็บสีหน้าขี้เล่น ก่อนหยิบดาบดำออกมา ปลายดาบแตะผนังหินแล้วลากผ่านเบา ๆ หลายครั้ง