ภายในห้องเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง
“ข้าสังหารเขาแล้ว”
รูม่านตาของซูเจิ้นไห่หดวูบ
“เจ้าน่ะหรือ?”
เขาดูประหลาดใจอย่างยิ่ง
“หลิวเสี่ยนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นแปด สังหารคนที่ยังไม่ถึงขั้นได้ก็ง่ายดายราวกับบี้มดตายตัวหนึ่ง แล้วเจ้าจะสังหารเขาได้อย่างไร”
ซูเจ๋อแบมือขวา บีบลมปราณแท้จริงที่หมุนเวียนอยู่ภายในร่างให้ไหลไปรวมที่ฝ่ามือ
แสงสีขาวจาง ๆ ปรากฏขึ้นตรงปลายนิ้ว ก่อนจะดับวูบไป
ซูเจิ้นไห่นิ่งงัน
“ลมปราณแท้จริง... ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเก้า... เจ้า...”
เขาคว้าไม้เท้าไว้
เพิ่งผ่านไปกี่วันกัน?
บุตรชายกลับบรรลุถึงขั้นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเก้าแล้ว
“ท่านพ่อ มีบางเรื่องเดิมทีข้าไม่อยากพูดออกมาเร็วถึงเพียงนี้”
ซูเจ๋อนั่งลงตรงข้ามบิดา
“บนเขา หลิวเสี่ยนต่อสู้กับราชาหมาป่าเขี้ยวน้ำแข็ง ทั้งสองต่างบาดเจ็บ ข้าหลบอยู่ข้าง ๆ เดิมทีคิดจะหาโอกาสหนี แต่กลับถูกเขาพบเข้า เขาจึงคิดสังหารข้าปิดปาก ข้าไม่มีทางเลือกอื่น”
ความตื่นตะลึงในดวงตาของซูเจิ้นไห่ค่อย ๆ จางหาย
“หลังจากนั้นเป็นอย่างไร?”
“หลังจากนั้น...”
ซูเจ๋อหยุดไปชั่วขณะ
“ข้าทะลวงขั้นได้ ก่อนหน้านั้นเขาสิ้นเปลืองกำลังไปมาก ทั้งยังต่อสู้กับราชาหมาป่าอย่างเอาเป็นเอาตาย เมื่อเผยช่องโหว่ ข้าจึงฟันเขาตายด้วยดาบเดียว”
บิดาเป็นพรานชราผู้ล่าสัตว์อสูรมามากมาย แต่เรื่องที่บุตรชายสังหารคนนั้น ไม่ว่าเกิดกับผู้ใดก็ยากจะทำใจ
ซูเจิ้นไห่พยักหน้า
“ระหว่างขั้นแปดกับขั้นเก้ามีช่องว่างห่างชั้นกันมาก เขาสู้ตายกับราชาหมาป่า เจ้าถึงมีโอกาส”