ซูเจิ้นไห่ลุกขึ้นจากธรณีประตู ใช้ไม้เท้าค้ำกายเดินเข้ามาช้า ๆ
เขามองเลือดบนร่างซูเจ๋อ สายตาหยุดอยู่บนบาดแผลที่แห้งกรังชั่วครู่
จากนั้นก็ยกมือฟาดศีรษะซูเจ๋ออย่างแรง
“เจ้าเด็กเหม็นนี่ กลับมาเสียมืดค่ำ”
ซูเจ๋อเห็นว่ามือข้างนั้นของเขาสั่นอยู่
“ท่านพ่อ ทำให้ท่านเป็นห่วงแล้ว”
ซูเจ๋อปลดห่อเนื้อที่มัดแน่นหนาออกจากหลัง แล้วยื่นให้ฉินหว่าน
“ท่านแม่ นี่คือเนื้อหมูแผงคอชาด 150 ชั่ง ท่านกับท่านพ่อเก็บไว้ทำมื้อเย็นสักหน่อย ที่เหลือหมักเกลือไว้ กินได้ตลอดฤดูหนาว”
ฉินหว่านรับมา เกือบถือไว้ไม่อยู่
“มากมายเพียงนี้...”
“พรุ่งนี้ข้าจะไปยืมใต้ถุนเก็บของบ้านท่านอาจ้าวก่อน รมควันเนื้อให้เรียบร้อยแล้วค่อยเก็บไว้ทยอยกิน”
ซูเจิ้นไห่พยักหน้า
“เข้าไปล้างตัว เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ให้แม่เจ้าต้มน้ำร้อนสักหม้อแล้วล้างแผลให้สะอาด”
“ทราบแล้ว ท่านพ่อ”
ซูเจ๋อเข้าไปในบ้าน
ถอดเสื้อเปื้อนเลือดออก แล้วใช้น้ำเย็นในอ่างไม้ชำระล้างร่างกาย
บาดแผลจากดาบบนแผ่นหลังตกสะเก็ดเลือดแล้ว เมื่อถูกน้ำก็รู้สึกแสบเล็กน้อย
แต่พลังวัวครามช่วยฟื้นฟูได้ดีมาก
บาดแผลไม่ได้ลึกอย่างที่เขาคิด
ฉินหว่านต้มน้ำร้อนเสร็จแล้วก็ยกเข้ามา
พอเห็นบาดแผลของเขา น้ำตาก็ไหลลงมาอีกครั้ง
“ยังบอกว่าไม่เป็นไรอีก แผลใหญ่ถึงเพียงนี้...”
“ท่านแม่ อีกสองวันก็หายแล้ว เลือดก็หยุดไหลแล้วขอรับ”
ฉินหว่านใช้ผ้าชุบน้ำร้อน แล้วค่อย ๆ เช็ดคราบเลือดรอบบาดแผลให้เขาอย่างระมัดระวัง