หลังฟ้ามืดสนิท ทั้งสี่คนก็ออกเดินทาง
เฉินจิ่วซานเดินนำหน้า เฉินเฟิงรั้งท้าย ส่วนเจียงเลี่ยกับซูเสี่ยวอยู่ตรงกลาง ไม่มีใครเปิดไฟฉาย ดวงจันทร์ถูกเมฆบดบัง มีเพียงผิวน้ำที่สะท้อนแสงสลัวขึ้นมาเป็นครั้งคราว พอให้เห็นทางใต้เท้า
ขาซ้ายของเจียงเลี่ยปวดเกร็งเป็นระยะ แต่ยังเดินไหว ซูเสี่ยวเดินตามหลังเขา สองครั้งที่เธอยื่นมือมาจะประคอง ก็ถูกเขาโบกมือปัดออก
“ฉันยังไม่พิการสักหน่อย” เขาพูดเสียงเบา
ซูเสี่ยวไม่ตอบ
ทั้งสี่เดินเลียบทางเล็กริมฝั่งตะวันตกของอ่างเก็บน้ำเกือบ 40 นาที ก็เห็นทางแยกอยู่ข้างหน้า ทางหนึ่งมุ่งไปริมน้ำ อีกทางเฉียงขึ้นเขา
เฉินจิ่วซานหยุดแล้วนั่งยอง ๆ ตรวจดูพื้นถนน
“มีคนขึ้นไป” เขาชี้ไปยังทางเล็กที่เลี้ยวขึ้นเขา “รอยเท้ายังใหม่อยู่”
เจียงเลี่ยนั่งยอง ๆ ลงตรวจดูด้วย รอยเท้านั้นเป็นพื้นรองเท้าหนัง ตรงกับรองเท้าหนังพื้นหนาที่รองนายกเทศมนตรีเฉียนสวมเป็นประจำ
“เขาขึ้นเขาไปแล้ว” เจียงเลี่ยกล่าว
“อุโมงค์เหมืองอยู่ตรงไหล่เขา เดินขึ้นจากทางนี้ใช้เวลาราว 20 นาที” เฉินจิ่วซานเงยหน้ามอง “ทางเก่าบนเขาด้านหลังก็อยู่ทิศนั้น เขาคงคิดจะหนีข้ามเขาด้านหลังผ่านอุโมงค์เหมือง”
เฉินเฟิงถามเสียงเบา “อาเฉินคุ้นกับภูมิประเทศในอุโมงค์เหมืองไหม?”
“เมื่อก่อนเคยมาสองครั้ง” เฉินจิ่วซานตอบ “อุโมงค์นั้นเป็นโพรงสำรวจแร่โมลิบดีนัม ไม่ลึกนัก เลิกใช้ไปตั้งแต่ยุค 70 ปากอุโมงค์มีที่ราบเล็ก ๆ เมื่อก่อนใช้กองกากแร่ ตอนนี้มีแต่หญ้าขึ้นเต็มไปหมด”
“ข้างในซ่อนคนได้ไหม?” ซูเสี่ยวถาม
“ได้ ถึงอุโมงค์จะไม่ลึก แต่มีทางแยกอยู่สองฝั่ง อุโมงค์ใหญ่ซ้อนอุโมงค์เล็ก คล้ายไส้คน คนไม่คุ้นทางเข้าไปแล้วหลงได้ง่าย”
เจียงเลี่ยตั้งใจฟัง
“อาจารย์ แล้วพวกเราจะเข้าไปในอุโมงค์ไหม?”
“ไม่เข้า” เฉินจิ่วซานตอบ “ข้างในแคบเกินไป ถ้าเกิดปะทะกันจริง ๆ กระสุนไม่เลือกหรอกว่าใครเป็นใคร เราจะเฝ้าแนวระหว่างปากอุโมงค์กับทางเก่าบนเขาด้านหลัง ถ้าเขาจะหนี ต้องผ่านตรงนั้น”