ตอนที่รองนายกเทศมนตรีเฉียนถูกควบคุมตัวกลับมาถึงอำเภอ ฟ้าก็ใกล้สางแล้ว
โจวเจิ้งมารออยู่หน้าสถานีตำรวจด้วยตัวเอง พอเห็นทุกคนถูกพากลับมาอย่างปลอดภัย เขาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนรีบเดินเข้าไปหาแต่ไกล
“สวรรค์โปรด! ในที่สุดพวกนายก็กลับมากันครบทุกคน!” เขามองเฉินจิ่วซานก่อน แล้วมองเฉินเฟิงกับซูเสี่ยว สุดท้ายสายตาก็หยุดอยู่ที่ขากางเกงของเจียงเลี่ยซึ่งมีเลือดซึมออกมาอีกครั้ง กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุก “เสี่ยวเลี่ย ขานายทำจากเหล็กหรือไง เย็บไปตั้ง 12 เข็มแล้วยังกล้าขึ้นเขาอีก!”
“ลุงโจว อย่าตะโกนเลย ผมยังไม่ได้ร้องสักแอะ” เจียงเลี่ยหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ
“นายไม่ได้ร้องก็จริง แต่เลือดแทบจะไหลหมดตัวแล้ว!” โจวเจิ้งทั้งโมโหทั้งร้อนใจ “รีบไปทำแผลซะ! ซูเสี่ยว เธอตามไปด้วย คอยจับตาดูเขา ห้ามไปไหนทั้งนั้น!”
ซูเสี่ยวพยักหน้า ช่วยพยุงกึ่งลากเจียงเลี่ยเข้าไปในห้องพยาบาล
พอหมอนิติเวชหลิวเห็นบาดแผล ก็โกรธจนตบโต๊ะดังปัง “ฉันไม่เย็บให้แล้ว! เย็บไปก็เสียเปล่า! ดึกดื่นป่านนี้ยังมุดเข้าร่องเขาอีก คิดว่านี่ถ่ายหนังอยู่หรือไง?”
เจียงเลี่ยยิ้มประจบ “ลุงหลิว ครั้งสุดท้ายแล้วครับ ครั้งสุดท้ายจริง ๆ”
“คราวก่อนนายก็พูดแบบนี้” ปากหมอนิติเวชหลิวดุด่าไม่หยุด แต่มือก็ยังทำงานคล่องแคล่ว ทั้งตัดไหม ทำความสะอาดแผล ใส่ยา แล้วเย็บปิดใหม่ เสร็จสิ้นในคราวเดียว
ซูเสี่ยวยืนอยู่ข้าง ๆ ดวงตาแดงก่ำ
“เจียงเลี่ย นายเลิกทำแบบนี้ได้ไหม?” เสียงเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน
เจียงเลี่ยมองเธอ แล้วจู่ ๆ ก็หยุดยิ้ม
“คุณตำรวจซู”
“หือ?”
“ถ้าต่อไปผมได้เป็นทหารหน่วยรบพิเศษจริง ๆ วันแบบนี้ยังมีอีกเยอะ” เขาพูด “ถ้าเห็นทีไรก็ร้องไห้ทุกที ตาเธอคงบอดเข้าสักวันไหม?”