ตอนที่ 27 หีบไม้
ตอนที่ถูกคุมตัวพี่ห้ากลับมา ฟ้าก็เพิ่งเริ่มสาง
ประตูเหล็กด้านหลังสถานีตำรวจประจำเมืองเปิดผาง เฉินเฟิงกับเจียงเลี่ยช่วยกันคนละข้าง ลากพี่ห้าที่ถูกมัดแน่นลงจากรถตู้
ผู้กำกับสถานีตำรวจแซ่เจิ้งรีบออกมาต้อนรับ พอเห็นสภาพตรงหน้า ก็อ้าปากค้างอยู่นาน
“นี่คือพี่ห้าคนนั้นเหรอ?”
“ใช่เขา” เฉินเฟิงผลักพี่ห้าไปข้างหน้า “เอาไปขังในห้องสอบสวนก่อน คนนี้อันตราย ล่ามมือเท้าไว้กับท่อทำความร้อน อย่าปล่อยเขา”
ผู้กำกับเจิ้งรีบเรียกคนมาช่วย
ตอนถูกพาตัวไป พี่ห้าหันกลับมามองเจียงเลี่ย
แววตาคู่นั้นมืดหม่นราวกับมีน้ำหยดออกมาได้
“ไอ้หนู แกเก่งนี่” เขาพูด “ฉันจะจำแกไปทั้งชีวิต”
“ครึ่งชีวิตที่เหลือของแกคงอยู่ในคุก จะจำหรือไม่จำก็ไม่สำคัญหรอก” เจียงเลี่ยยิ้ม “คนอย่างฉันไม่กลัวใครแค้นที่สุด”
พี่ห้าถูกคุมตัวเข้าไป
ซูเสี่ยววิ่งออกมาจากสถานีตำรวจ เห็นขากางเกงของเจียงเลี่ยเปื้อนเลือดแดงฉานอีกครั้งทันที
“เจียงเลี่ย!” น้ำเสียงเธอเปลี่ยนไป “นายยังอยากมีชีวิตอยู่ไหม!”
“อยากสิ” เจียงเลี่ยก้มมองขาตัวเอง “นี่ก็ยังไม่ขาดสักหน่อย”
ซูเสี่ยวโกรธจนอกกระเพื่อม อยากด่าเขาแต่กลับนึกไม่ออกว่าจะด่าอะไร
เฉินเฟิงรีบช่วยพูดไกล่เกลี่ย “รักษาแผลก่อน จับคนได้แล้ว เรื่องสอบสวนให้ผมกับหัวหน้าโจวจัดการ”
ซูเสี่ยวลากเจียงเลี่ยเข้าไปในห้องพยาบาล
สถานีตำรวจประจำเมืองไม่มีหมอประจำ มีเพียงนิติเวชสูงวัยแซ่หลิวที่ใกล้เกษียณ สวมแว่นสายตายาว แต่ฝีมือยังมั่นคง พอแกะผ้าพันแผลออกดู หัวคิ้วของหมอนิติเวชหลิวก็ขมวดเข้าหากันทันที
“แผลฉีกซ้ำหลายรอบ ถ้ายังฝืนแบบนี้ต่อไปจะเป็นแผลเป็นใหญ่ แถมติดเชื้อง่ายด้วย คิดว่าอายุน้อยแล้วจะทำร้ายร่างกายตัวเองยังไงก็ได้หรือไง?”
“อาหลิว ร่างกายผมมันทนทาน ไม่เป็นไรหรอก” เจียงเลี่ยตอบ
“จะทนหรือไม่ทน ต่อไปก็รู้เอง” หมอนิติเวชหลิวล้างแผล ใส่ยา และเย็บแผลใหม่ เขามือหนัก แต่เจียงเลี่ยกลับไม่ส่งเสียงสักแอะ
ซูเสี่ยวยืนอยู่ตรงประตู เม้มริมฝีปาก สีหน้าดูแย่กว่าเจียงเลี่ยเสียอีก