หลังการฝึกซ้อมจบลง กองร้อยลาดตระเวนก็มีชื่อเสียงไปทั่วกรม
ผู้บังคับการกรมมาถึงกองร้อยด้วยตัวเอง เรียกฉินเจี้ยนกับเฒ่าชุยไปที่กองบังคับการ ปิดประตูคุยกันอยู่นาน พอออกมา ฉินเจี้ยนมีรอยยิ้มบนใบหน้า ส่วนเฒ่าชุยยังคงเหมือนทุกที มองไม่ออกว่ากำลังคิดอะไร
คืนนั้นตอนเรียกแถว ฉินเจี้ยนยืนอยู่หน้าหมู่ทหาร
“ผู้บังคับการกรมบอกว่า การฝึกซ้อมรบด้วยกำลังพลจริงครั้งนี้ กองร้อยลาดตระเวนของเราทำได้ดีมาก โดยเฉพาะหมู่สองที่ตรวจพบกองบัญชาการหน้าของฝ่ายน้ำเงิน แล้วบุกยึดได้ในคราวเดียว สร้างผลงานใหญ่ให้กรม ผู้บังคับการกรมกล่าวชมเชยด้วยวาจา เจียงเลี่ย ออกมา”
เจียงเลี่ยก้าวออกมาหนึ่งก้าว
“รับทราบ!”
ฉินเจี้ยนมองเขา “ผู้บังคับการกรมบอกว่านายเป็นทหารที่น่าสนใจทีเดียว ตั้งใจทำให้ดี”
“ครับ!”
เจียงเลี่ยกลับเข้าประจำแถว
หลังเลิกแถว จ้าวต้าหย่งเข้ามาคล้องไหล่เจียงเลี่ย “ผู้บังคับการกรมจำชื่อนายได้แล้ว ต่อไปนายได้ดีแน่”
“ได้ดีอะไรกัน” เจียงเลี่ยสะบัดแขนจ้าวต้าหย่งออก “เรื่องพวกนี้มันก็แค่ชื่อเสียง การเป็นทหารไม่ใช่เพื่อให้คนรู้จักสักหน่อย”
“แล้วเพื่ออะไรล่ะ?”
“เพื่อฝึกให้ตัวเองแกร่งขึ้น ต่อไปถ้าเจอไอ้สารเลวอย่างจ้าวกว่างไฉอีก จะได้ไม่ต้องพึ่งโชค”
จ้าวต้าหย่งชะงักไป “จ้าวกว่างไฉเป็นใคร?”
เจียงเลี่ยส่ายหน้า “ไม่มีอะไร แค่คนคุ้นเคยเก่าคนหนึ่ง”
เขาไม่ได้เล่ารายละเอียด
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ชีวิตของเจียงเลี่ยในกองร้อยลาดตระเวนก็ยิ่งลำบากกว่าเดิม
ไม่ใช่ว่ามีใครจงใจกลั่นแกล้งเขา แต่ฉินเจี้ยนกับเฒ่าชุยต่างจับตาดูเขา ปริมาณการฝึกเพิ่มขึ้นมากกว่าสองเท่า คนอื่นวิ่ง 20 กิโลเมตร เขาต้องวิ่ง 30 คนอื่นยิงเป้านิ่ง เขาต้องยิงทั้งเป้าเคลื่อนที่ เป้ากลางคืน และฝึกยิงปืนพกเร็ว คนอื่นฝึกยุทธวิธีทหารราบ เขายังต้องฝึกเพิ่มทั้งการบังคับบัญชา การสื่อสาร การวางระเบิด และการใช้อุปกรณ์ลาดตระเวน