เจียงเลี่ยอยู่ในกองร้อยลาดตระเวนมาสามเดือนแล้ว
สามเดือนนี้ทรมานยิ่งกว่าเจ็ดปีที่อยู่บนเขาเสียอีก
ไม่ใช่เพราะการฝึกหนักเกินไป แต่เป็นเพราะกฎระเบียบที่นี่เข้มงวดราวกับสลักด้วยมีด ทุกเช้าต้องตื่นตอนตีสี่ครึ่ง วิ่งยี่สิบกิโลเมตรในความมืด กลางวันฝึกยุทธวิธี ยิงปืน และต่อสู้สลับกันไป กลางคืนเรียนทฤษฎี อ่านแผนที่ ฝึกยิงปืนยามค่ำคืน กว่าจะกลับหอพักก็ไม่เคยก่อนห้าทุ่ม
ครั้งหนึ่งเถี่ยหู่เหนื่อยจนยืดตัวไม่ขึ้น จึงถามเจียงเลี่ยว่า “เมื่อก่อนนายฝึกแบบนี้บนเขาด้วยหรือ?”
“หนักกว่านี้อีก” เจียงเลี่ยตอบ
“บ้าเอ๊ย อาจารย์ของนายนั่นยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?”
“ฉันก็เคยถามแบบนั้น” เจียงเลี่ยหัวเราะ “เขาถีบฉันตกคูไปเลย”
เถี่ยหู่อยากหัวเราะ แต่ทำได้แค่ส่งเสียงแหบแห้งสองครั้ง ก่อนจะฝึกต่อ
ช่วงนี้ร่างกายของเจียงเลี่ยเปลี่ยนแปลงไปอีก พื้นฐานที่ฝึกฝนมาจากบนเขา เมื่อผ่านการฝึกอย่างเป็นระบบในกองทัพ ก็เหมือนเหล็กดิบที่ถูกโยนเข้าเตาหลอม ลอกคราบเก่าออกไป เขาวิ่งได้เร็วขึ้น ยิงได้แม่นขึ้น ท่วงท่าทางยุทธวิธีก็คล่องแคล่วเด็ดขาด ที่สำคัญกว่านั้นคือเขาเรียนรู้การทำงานเป็นทีม
จ่าหมวดเฒ่าชุยสอนอะไรเขามากมาย ต้องบุกตอนไหน ต้องรอตอนไหน เวลาใดควรเป็นหัวหอก เวลาใดควรเป็นโล่กำบัง ในกองร้อยลาดตระเวน คนที่ผลีผลามคนเดียวอาจทำให้ทั้งหมู่ต้องตาย
เมื่อก่อนเจียงเลี่ยเคยชินกับการอยู่คนเดียวบนเขา แต่ตอนนี้เขาต้องเรียนรู้ที่จะฝากแผ่นหลังไว้กับพี่น้องร่วมรบ
จ้าวต้าหย่งอยู่หมู่เดียวกับเขา ส่วนหลิวเสี่ยวเล่อกับเถี่ยหู่อยู่หมู่ข้าง ๆ ทั้งสี่คนมักอยู่ด้วยกัน ฝึกซ้อมโดยหันหน้าเข้าหากัน และนั่งกินข้าวโต๊ะเดียวกัน จ้าวต้าหย่งปากมากที่สุด พูดได้ตั้งแต่ต้นจนจบ เถี่ยหู่พูดน้อยที่สุด แต่ทุกคำแทงใจดำ หลิวเสี่ยวเล่อขี้ขลาดที่สุด ทว่าก็ใส่ใจคนอื่นมากที่สุด ใครลืมอะไร เขาจะเป็นคนเตือนเสมอ
เที่ยงวันนี้ กองร้อยเป่านกหวีดเรียกรวมพลฉุกเฉินขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ฉินเจี้ยนยืนอยู่ในสนามฝึกพร้อมอุปกรณ์ครบครัน สีหน้าดำคล้ำยิ่งกว่าก้นหม้อ