หลังการประลอง กองร้อยอนุมัติวันลาพักเยี่ยมบ้านให้เจียงเลี่ย 15 วัน
ตอนฉินเจี้ยนยื่นใบลาให้ เขาตบไหล่เจียงเลี่ยแล้วพูดว่า “กลับไปเยี่ยมอาจารย์แกบ้าง ช่วงหลายเดือนที่แกอยู่กองร้อย เขาโทรมาถามไถ่ทุกสามวันห้าวัน ปากไม่พูด แต่ในใจเป็นห่วงแกยิ่งกว่าใคร”
เจียงเลี่ยรับใบลา พับเก็บ แล้วสอดไว้แนบตัว
“ผู้ฝึกสอน ผมไปแล้ว การฝึกจะทำยังไงครับ?”
“การฝึกจะทำยังไง?” ฉินเจี้ยนถลึงตาใส่เขา “แกคิดว่าพอไม่มีแกแล้วกองร้อยลาดตระเวนจะเดินต่อไม่ได้หรือไง? ไสหัวไปเลย! อย่ามาเดินให้ฉันเห็นหน้า”
เจียงเลี่ยหัวเราะแหะ ๆ ทำความเคารพ แล้วหมุนตัววิ่งจากไป
ต่อรถไฟ ต่อรถยนต์ ต่อรถไถ แล้วเดินเท้า
สามวันต่อมา เจียงเลี่ยก็มายืนอยู่ตรงปากทางขึ้นเขาด้านหลัง
หิมะยังละลายไม่หมด ลมภูเขาหอบกลิ่นสนขม ๆ พัดเข้าจมูก แตกต่างจากลมแห้งแตกระแหงบนทะเลทรายโกบีโดยสิ้นเชิง เจียงเลี่ยสูดหายใจลึก รู้สึกสบายไปถึงกระดูกทั่วร่าง
เขาสวมชุดลำลอง สะพายกระเป๋าผ้าใบเก่า เดินขึ้นไปตามทางเขา
พอเดินผ่านปากหมู่บ้าน ชายชราหลายคนที่นั่งยอง ๆ อาบแดดอยู่ข้างกำแพงก็เห็นเขา ต่างชะงักไปครู่ใหญ่
“นั่น...ไอ้หนุ่มตระกูลเจียงหรือเปล่า?”
“เจียงเลี่ย? เจียงเลี่ยจริง ๆ ด้วย! กลับมาจากเป็นทหารแล้ว!”
“โอ้โห สูงขึ้นตั้งเยอะ! ล่ำขึ้นด้วย! แทบจะเป็นคนละคนเลย!”
เจียงเลี่ยยิ้มทักทายทุกคน “คุณปู่จาง อาอี้ ป้าอ๋อง ผมกลับมาแล้วครับ”
“กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดี! อาจารย์แกอยู่บนเขาน่ะ เมื่อสองวันก่อนฉันยังเห็นเขาลงเขาไปซื้อเกลืออยู่เลย!”
เจียงเลี่ยพยักหน้า ไม่ได้หยุดอยู่นาน เร่งฝีเท้าขึ้นเขาต่อ
วัดยังเป็นวัดหลังเดิม
ปูนบนกำแพงลานหลุดร่วงไปอีกหลายจุด ต้นไหวเก่าหน้าประตูแตกยอดอ่อนสีเขียวสด ลานบ้านกวาดสะอาดเอี่ยม ข้างกำแพงเรียงฟืนที่ผ่าแล้วไว้เป็นแถว
เฉินจิ่วซานนั่งอยู่บนธรณีประตู มือประคองชามบะหมี่ กำลังคีบเข้าปาก
ชายชราได้ยินเสียงฝีเท้า จึงเงยหน้ามองแวบหนึ่ง
จากนั้นก็ก้มหน้ากินบะหมี่ต่อ
“กลับมาแล้วหรือ?” เขาถาม น้ำเสียงราวกับเจียงเลี่ยแค่ไปซื้อซีอิ๊วที่ตำบล