ยามค่ำคืน ชานเมืองฝั่งตะวันตกของเมืองหลวง
รถตู้จอดอยู่บนถนนดินเปลี่ยวทางตะวันตกของคฤหาสน์ชุ่ยหู กำแพงเก่าคร่ำคร่าและต้นไหวที่เหี่ยวเฉาเรียงรายอยู่สองข้างทาง ไฟถนนหลายดวงเสียไปกว่าครึ่ง แสงสว่างวูบวาบติด ๆ ดับ ๆ
ทั้งเจ็ดคนลงจากรถ
เจียงเลี่ยตรวจอุปกรณ์อีกรอบ ปืนพกเก็บเสียง มีดสั้น กล้องมองกลางคืน และวิทยุสื่อสารประจำกาย เขาไม่ได้เอาปืนยาวมาด้วย เพราะในถ้ำมีพื้นที่แคบ อาวุธยาวใช้ไม่ถนัด ส่วนมีดพร้าหลังเอวก็ถอดออก เปลี่ยนเป็นมีดสั้นทหาร ซึ่งคล่องตัวกว่า
เหยียนหลัวยืนอยู่ข้างเขา สวมอุปกรณ์ครบครันเช่นกัน
“ทวนเส้นทางอีกครั้ง”
“จากตรงนี้ไปทางเหนือ 500 เมตร ผ่านพื้นที่รกร้างไป จะเจอคลองระบายน้ำ ปลายคลองเป็นทางเข้าลำน้ำ” เจียงเลี่ยกล่าว “ทางเข้าแคบมาก ต้องเบี่ยงตัวถึงจะเข้าไปได้ พอเข้าไปแล้วเดินต่อราว 200 เมตร ลำน้ำจะแยกเป็นสองทาง ทางซ้ายไปบ้านเก่าตระกูลเจียง ทางขวาไปทางเหนือของคฤหาสน์ชุ่ยหู”
“ฉินรั่วหลานจะอยู่ทางไหน?”
“ทางซ้าย ที่หลบภัยทางอากาศของบ้านเก่าอยู่ทางนั้น ตอนเด็กแม่เคยพาผมเดินเข้าไป”
เหยียนหลัวพยักหน้า
“เถี่ยหู่ ไปกับฉัน เมิ่งหู่ โหวจื่อ ซุนเหวิน แยกกันรออยู่รอบทางออกลำน้ำ ลุงโจว คุณดูแลพื้นที่รอบนอก”
“ได้” โจวเจิ้งตบไหล่เจียงเลี่ย “ระวังตัวด้วย”
ซูเสี่ยวถือแผนที่ภูมิประเทศยืนอยู่ข้าง ๆ
“เจียงเลี่ย” เธอเรียกเขาไว้
เจียงเลี่ยหันกลับมา
ซูเสี่ยวส่งแผนที่ให้เขา แล้วล้วงของชิ้นหนึ่งออกจากกระเป๋า เป็นแท่งเรืองแสงแบบยาวเรียว
“ข้างในมีทางแยก ถ้าเดินผิดทางก็ใช้เจ้านี่ส่อง อย่าเปิดไฟนะ” เธอบอก “ฉันจะรอพวกคุณอยู่ข้างนอก”
เจียงเลี่ยรับแท่งเรืองแสงมาเก็บใส่กระเป๋า
“รู้แล้ว”
เขามองซูเสี่ยวแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรต่อ ก่อนจะหันหลังตามเหยียนหลัวกับเถี่ยหู่หายเข้าไปในความมืด
ทั้งสามคนเดินอย่างเงียบเชียบ
พอผ่านพื้นที่รกร้างไป ก็เห็นคลองระบายน้ำจริง ๆ ผนังคอนกรีตมีตะไคร่ขึ้นเต็ม ส่วนก้นคลองไม่มีน้ำ มีแต่โคลนเน่าและใบไม้ร่วง เจียงเลี่ยเดินนำไปตามก้นคลอง
คลองยาว 500 เมตร แต่พวกเขาใช้เวลาเดินเกือบ 15 นาที
ปลายทางเป็นผนังหิน เถาวัลย์แห้งห้อยระโยงระยาง วัชพืชขึ้นรก หากไม่สังเกตให้ดีแทบดูไม่ออกว่ามีช่องอยู่ตรงนั้น