เมื่อกลับถึงเซฟเฮาส์ ก็เป็นเวลาตีสองแล้ว
เซฟเฮาส์อยู่ในชั้นใต้ดินของอาคารพักอาศัยเก่าแห่งหนึ่งทางตะวันตกของเมือง โจวเจิ้งยึดมาใช้ชั่วคราว ที่นี่มีพื้นที่ไม่มากนัก มีโต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้ไม่กี่ตัว และแผนที่เมืองหลวงแขวนอยู่บนผนัง กลิ่นควันบุหรี่ปะปนกับกลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เห็นได้ชัดว่าชุดสืบสวนเฉพาะกิจอดหลับอดนอนกันที่นี่มาหลายคืนแล้ว
ฉินรั่วหลานถูกใส่กุญแจมือไว้กับท่อทำความร้อนตรงมุมห้อง เธอกลับสงบนิ่ง ไม่โวยวาย ไม่ส่งเสียง เพียงพิงผนังหลับตา ราวกับมาพักผ่อน
เหยียนหลัววางหีบลงบนโต๊ะ
มันเป็นหีบหนังเก่าสีน้ำตาล หนังแตกระแหง แผ่นเหล็กตรงมุมขึ้นสนิมเขียว ตัวล็อกเป็นโลหะ มีวงล้อรหัสสองแถว แถวละสามตัวเลข
“รหัสหกหลัก” โจวเจิ้งเดินวนรอบหีบหนึ่งรอบ “ฉินรั่วหลาน รหัสอะไร?”
ฉินรั่วหลานไม่ลืมตา
“ลองเดาดูสิ”
“อย่ามาเล่นลูกไม้กับผม” โจวเจิ้งเคาะโต๊ะ “ตอนนี้คุณเป็นนักโทษ ไม่ใช่แขกคนสำคัญ”
ฉินรั่วหลานลืมตาขึ้น มุมปากยกเป็นรอยยิ้มชวนให้คนเห็นแล้วหงุดหงิด
“โจวเจิ้งใช่ไหม? จากกรมตำรวจมณฑล คุณสืบเรื่องฉันมากี่ปีแล้ว?”
“สามปี”
“สามปี” ฉินรั่วหลานทวนคำ “งั้นคุณก็น่าจะรู้ว่าฉันไม่เคยกลัวคำขู่ ถ้ากลัวตาย เมื่อก่อนฉันคงไม่เอาของของเจียงเหิงไปขายให้องค์กรอสรพิษ”
เจียงเลี่ยยืนอยู่ข้าง ๆ พอได้ยินก็ขบกำปั้นแน่น
แต่เขาก็อดกลั้นไว้
“ไม่ยอมบอกใช่ไหม” โจวเจิ้งไม่เสียเวลาต่อล้อต่อเถียง เขาหันไปถามเจียงเลี่ย “เมื่อก่อนพ่อเคยพูดเรื่องรหัสกับแม่หรือเปล่า?”
เจียงเลี่ยครุ่นคิด
ในบันทึกของแม่ไม่ได้เขียนเรื่องรหัสไว้ เฉินจิ่วซานก็ไม่เคยพูดถึง