ลาพัก 15 วัน เจียงเลี่ยอยู่บนเขา 10 วัน
ไม่ใช่ว่าเขาอยากอยู่ต่อ แต่เฉินจิ่วซานไล่ให้เขากลับ
“ถึงเวลากลับแล้ว” ชายชรานั่งยอง ๆ ผ่าฟืนอยู่ในลานบ้านโดยไม่เงยหน้า “กองทัพก็มีกฎของกองทัพ ลาเกินกำหนดต้องโดนลงโทษ”
“ยังเหลืออีก 5 วันนะครับ” เจียงเลี่ยพิงกรอบประตู คาบใบหญ้าไว้ในปาก “อาจารย์ ให้ผมอยู่ต่ออีกสองวันเถอะครับ กลับไปก็ต้องเคี้ยวทรายทุกวันอีก”
“เคี้ยวทรายแล้วเป็นอะไรไป? เป็นทหารมีข้าวกินก็ดีแค่ไหนแล้ว” เฉินจิ่วซานฟันขวานลงบนตอไม้ “แกอยู่ที่นี่เพิ่มอีกวัน ทางนั้นก็ฝึกน้อยลงหนึ่งวัน ฝึกน้อยลงหนึ่งวัน เขี้ยวมังกรก็ยิ่งห่างจากแกไปอีกก้าว”
เจียงเลี่ยเงียบไป
เขารู้ว่าเฉินจิ่วซานพูดถูก แต่พอจากไปครั้งนี้ก็ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาเมื่อไร ชายชราแก่ลงทุกปี บาดแผลเก่าตรงเอวพอวันฟ้าครึ้มหรือฝนตกก็ปวดจนยืดตัวไม่ขึ้น
“อาจารย์” เจียงเลี่ยนั่งยองลง มองอีกฝ่ายในระดับสายตา “ไปอยู่กับผมที่หน่วยเถอะครับ ผมจะเช่าบ้านให้ อาจารย์จะได้เห็นหน้าผมทุกวัน”
เฉินจิ่วซานมองเขาแล้วหัวเราะ
“ถ้าฉันไป แล้วใครจะซ่อมหลุมศพแม่แก?”
เจียงเลี่ยอ้าปาก แต่พูดไม่ออก
“พอแล้ว” เฉินจิ่วซานโบกมือ “ฉันอยู่บนเขาจนชินแล้ว ตึกในเมืองพวกนั้นทำให้อึดอัดหายใจไม่ออก แกดูแลตัวเองให้ดี สำคัญกว่าอะไรทั้งนั้น”
เจียงเลี่ยไม่เกลี้ยกล่อมต่อ
เขารู้ว่ารากของเฉินจิ่วซานหยั่งลึกอยู่ที่หลังเขาแล้ว ย้ายไม่ได้ และเจ้าตัวก็ไม่คิดจะย้าย
วันเดินทางกลับ ฟ้าเพิ่งสาง
เฉินจิ่วซานไม่ได้ไปส่งเขาถึงปากหมู่บ้าน
“ไปเถอะ” ชายชรายืนเอามือไพล่หลังอยู่หน้าประตูศาลเจ้า “อย่าหันกลับมา”
เจียงเลี่ยสะพายกระเป๋า เดินไปถึงทางโค้งบนเขาแล้วก็ยังอดหันกลับไปไม่ได้