ตอนตีสามครึ่ง เสียงนกหวีดดังขึ้น
คน 22 คนมารวมตัวกันที่สนามฝึก ท้องฟ้ายังมืดสนิท มีเพียงไฟฉุกเฉินไม่กี่ดวงส่องสว่าง ใบหน้าของทุกคนจึงปรากฏให้เห็นเพียงครึ่งสว่างครึ่งมืด
ครูฝึกเสิ่นยืนอยู่หน้าแถว ในมือถือซองจดหมายปึกหนึ่ง
“ใครได้ยินชื่อตัวเองให้ออกมาข้างหน้า แล้วขึ้นรถ”
เขาขานชื่อทีละคน เจียงเลี่ยเป็นคนที่สาม
ในซองมีแผนที่ เข็มทิศ อาหารอัดแท่งสำหรับสามวัน และน้ำหนึ่งกระติก
“บนแผนที่ทำวงกลมไว้สามวง นั่นคือจุดหมายที่นายต้องไปหา” ครูฝึกเสิ่นยื่นซองให้เจียงเลี่ย “แต่ละจุดมีธงอยู่หนึ่งผืน เอาธงมาแล้วไปจุดถัดไป อีกสามวันให้กลับมาที่นี่ ถ้าเกินเวลา ถือว่าตกรอบ”
เจียงเลี่ยเก็บซองไว้ให้เรียบร้อย
“มีอีกเรื่อง” น้ำเสียงของครูฝึกเสิ่นพลันเบาลงเล็กน้อย “คราวนี้คู่ต่อสู้ไม่ใช่พวกเรา แต่เป็นหน่วยลาดตระเวนฝ่ายน้ำเงินที่เบื้องบนส่งมา พวกนั้นมีประสบการณ์สูงและลงมือโหด ถ้านายถูกจับได้ พวกเขาไม่ปรานีแน่”
“เข้าใจแล้ว”
“ขึ้นรถ”
รถจี๊ปสามคันมุ่งหน้าไปคนละทิศ
เจียงเลี่ยนั่งอยู่เบาะหลังของรถคันที่สาม เถี่ยหู่นั่งข้างเขา ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไร แต่เถี่ยหู่ยื่นมือมาตบไหล่เขาเบา ๆ
รถแล่นเกือบหนึ่งชั่วโมง ก่อนจะจอดตรงชายป่าทึบ
“ถึงแล้ว ลงรถ”
เจียงเลี่ยกระโดดลงจากรถ เบื้องหน้าเป็นผืนป่ามืดทะมึน ลมกลางคืนพัดออกมาจากในป่า หอบกลิ่นสนกับดินชื้นมาด้วย
“ขอให้โชคดี” คนขับทิ้งท้าย ก่อนขับรถจากไป
รอบด้านพลันเงียบสงัด
เหลือเพียงเสียงแมลงร้องกับเสียงลม
เจียงเลี่ยยืนอยู่ริมทาง ไม่ได้รีบร้อนเข้าไปในป่า
เขาย่อตัวลงแตะพื้นก่อน ดินยังชื้น แสดงว่าฝนเพิ่งตก จากนั้นเงยหน้ามองท้องฟ้า เมฆหนาทึบจนแสงจันทร์ส่องลงมาไม่ได้
“ไปทางเหนือ” เขาพึมพำกับตัวเองเพื่อยืนยันทิศทาง