การทดสอบยิงปืนช่วงบ่ายทำให้ทุกคนใจหายวาบ
สนามยิงปืนตั้งอยู่ในหุบเขาทางเหนือของค่าย หุบเขายาวราว 300 เมตร สองข้างเป็นผาหินสูงชัน พื้นหุบเขาขรุขระ เต็มไปด้วยเศษหินและหญ้าแห้ง เป้าตั้งเรียงอยู่ตรงสุดหุบเขา ทั้งหมด 10 เป้า มีขนาดและระยะห่างแตกต่างกัน เป้าที่ไกลที่สุดอยู่ห่างถึง 350 เมตร
ที่สำคัญคือ เป้าไม่ได้อยู่นิ่ง
เป้าทั้ง 10 อันแขวนอยู่บนลวดเหล็ก ถูกลมในหุบเขาพัดจนแกว่งไปมา โยกซ้ายทีขวาที ไม่เคยหยุดนิ่งแม้แต่วินาทีเดียว
ครูฝึกเสิ่นยืนอยู่ตรงปากหุบเขา ในมือถือสมุดเล่มหนึ่ง
“แต่ละคนมีกระสุน 10 นัด เป้าจะเคลื่อนที่ ระยะห่างไม่เท่ากัน ยิงเป้าที่ไกลที่สุดได้ 10 คะแนน แล้วลดหลั่นลงมาตามลำดับ คะแนนรวมตั้งแต่ 80 คะแนนขึ้นไปถือว่าผ่าน”
ทุกคนมองหน้ากันไปมา
เถี่ยหู่พูดเสียงเบา “ยากกว่าที่เราฝึกกันปกติเยอะเลย”
“350 เมตร แถมเป็นเป้าเคลื่อนที่” เมิ่งหู่พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “แล้วยังต้องยิงให้โดนทั้ง 10 นัด นี่มันสอบพลซุ่มยิงชัด ๆ”
“ไม่ใช่สอบพลซุ่มยิง” เจียงเลี่ยจ้องเป้าที่แกว่งไปมา “แต่เป็นการทดสอบความสามารถในการประเมิน ลมพัดไปทางขวา เป้าก็แกว่งไปทางซ้าย ทุกนัดต้องคำนวณระยะเผื่อ และระยะเผื่อของแต่ละนัดก็ไม่เท่ากัน”
“แล้วต้องทำยังไง?”
“ดูว่านัดแรกตกตรงไหน แล้วค่อยปรับ”
“ถ้านัดแรกยิงไม่โดนล่ะ?”
“ก็ยังเหลืออีก 9 นัด”
ครูฝึกเสิ่นประกาศกติกา “แต่ละคนมีเวลา 5 นาที ยิงเสร็จแล้วก็ออกไป ประกาศคะแนนกันตรงนี้เลย”
คนแรกที่ลงสนามเป็นทหารจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ฝีมือยิงปืนไม่เลว ยิงโดน 6 นัดจากทั้งหมด 10 นัด ได้คะแนนรวม 47 คะแนน ไม่ผ่าน ถูกคัดออกทันที